Ontdek 50 meditaties van Pasen tot Pinksteren

Bijwoners

Auteur: Richard Steenvoorde
Datum: Zondag, 16 mei
Citaat: Johannes 17:16

 

“Zij zijn niet van de wereld, zoals ik niet van de wereld ben.” (Johannes 17:16)

Toen Clemens van Alexandrië (150-215 AD) op een dag een brief stuurde aan de christenen in Korinthe groette hij hen als “bijwoners van de kerk te Korinthe.” Waarom gebruikte Clemens deze vreemde term? Ik denk omdat hij iets wil duidelijk maken over de verhouding tussen gelovige mensen en de wereld.

Aan de ene kant zijn we van harte betrokken op ons dorp of onze stad. Hier leven we met onze familie en vrienden. Hier werken we, wonen we, genieten we. We delen lief en leed. Aan de andere kant weten we dat we hier niet blijven. We zijn als het ware op doorreis. We zijn door God op deze aarde gezet, en we zijn weer naar Hem op weg.

In de tijd tussen het begin en het einde zijn we tijdelijk hier. We zijn in de wereld, maar niet van de wereld. Eens zullen we weer geroepen worden om onze reis voort te zetten. En met de kracht van de Heilige Geest zullen we dan op weg gaan naar Hem die geduldig en liefdevol aan de einder op ons wacht.

Lire la méditation du jour en français: 2. Douloureuse séparation : « vous aurez à souffrir »


Foto credit: © Pexels – CC0 – Tom Swinnen

 

 

Geestkracht

Auteur: Richard Steenvoorde
Datum: Maandag, 17 mei
Citaat: Handelingen 19:2

 

“Hebt gij de heilige Geest ontvangen toen ge het geloof hebt aanvaard?” (Handelingen 19:2)

In de internationale studentenparochie waar ik werk, kom ik regelmatige in contact met jonge mensen die voor het eerst sinds lange tijd weer in de kerk komen. De redenen hiervoor lijken vaak sterk op elkaar. Van huis uit katholiek opgegroeid, zijn ze nu voor studie of werk aangekomen in een land en een stad waar het geloof niet vanzelfsprekend is.

Rotterdam kent slechts een kleine 14% katholieken op een inwoneraantal van 651.000 inwoners. De meeste katholieken hier komen van over de hele wereld. Aangekomen in de stad ervaren ze de vele mogelijkheden, maar ook al snel de harde kanten. Al snel komen de grote vragen naar boven. En op de een of andere manier vinden ze de weg naar de Eendrachtskapel in het hart van de stad. Voor de corona-epidemie kwamen er zo’n 160 bezoekers op een zondagavond naar de Engelstalige mis.

Iets bracht hen in beweging en bracht ons bij elkaar. Ik kan die bonte verzameling van mensen afkomstig van over de hele wereld niet anders verklaren dan als het werk van de Heilige Geest. Hoe vaak laat jij je eigenlijk door de Heilige Geest leiden?

Lire la méditation du jour en français: 3. Nécessaire séparation : l’envoi


Foto credit: © Unsplash – CC0 – Haley Rivera

 

 

Regen als zegen

Auteur: Richard Steenvoorde
Datum: Dinsdag, 18 mei
Citaat: Psalm 68:10

 

“U liet een milde regen neerdalen, God, en schonk uw uitgeputte land nieuwe kracht.” (Psalm 68:10)

Als tiener fietste ik iedere dag naar school. Iedere dag waren er 10 kilometers heen en 10 kilometers terug af te leggen dwars door het vlakke landschap van de Hollandse polders. In mijn beleving heb je in de polder altijd tegenwind. Het meest vervelende was een regenbui onderweg. Zwaar doordrenkt begon je dan op school aan de les. Echt opdrogen deed je die dag niet meer.

Ik heb lang niet van de regen gehouden. Totdat ik op een dag iets las van de Amerikaanse Trappist Thomas Merton (1915-1968). Hij schreef een essay als een loflied op de regen. Wonende in een kluis in het bos hoorde hij muziek als de regen viel: het tromgeroffel op het dak, het lichte kletteren van de druppels op de bladeren, het ruisen van de waterstromen. Al die geluiden vormen voor Merton als het ware één grote, door God gegeven, symfonie. Voor hem stond vast dat het beeld van Gods milde regen niets anders is dan Gods genade die uitbundig over ons wordt uitgestort. Zo doordrenkt de genade ons tot in het diepste van onze ziel.

Dat geeft te denken de volgende keer dat we doordrenkt door de regen thuiskomen. Misschien kan er dan een kleine glimlach van af. Zoveel houdt God dus blijkbaar van ons.

Lire la méditation du jour en français: 4. La distance fait naître la parole


Foto credit: © Pexels – CC0 – Vlad Chețan

 

 

 

Voorleven

Auteur: Richard Steenvoorde
Datum: Woensdag, 19 mei
Citaat: Handelingen 20:35

 

“Het is zaliger te geven dan te ontvangen.” (Handelingen 20:35)

Ik ken een gezin dat regelmatig naar de kerk komt. De kinderen uit het gezin hebben onlangs een diepe indruk op mij gemaakt. Dat ging zo.

Een paar mensen hadden voor de verjaardagen van de kinderen wat cadeautjes meegebracht om ze na de viering aan hen te geven. Blij verrast begonnen de kinderen aan het uitpakken van deze onverwachte gulle gaven. Een juichkreet klonk toen er een paar snoepzakken onder het cadeaupapier vandaan kwamen. Zonder een seconde twijfel werden deze direct opengemaakt om vervolgens uit te delen aan alle kerkgangers die nog op het pleintje bij de kerk stonden na te praten.

Het tafereel ontroerde mij diep. Hier werd ons door een paar kinderen het evangelie van Jezus voorgeleefd in al zijn liefdevolle radicaliteit. In het weggeven ontdekken we wat we God ontvangen hebben. Dat is wat we nu bedoelen met genade. De vreugde van de kinderen over een onverwacht liefdevol gebaar werd nu een gezamenlijk gedeelde vreugde.

Lire la méditation du jour en français: 5. La distance permet le don de l’Esprit


Foto credit: iStock/EvgeniiAnd

 

Verscheidenheid

Auteur: Richard Steenvoorde
Datum: Donderdag, 20 mei
Citaat: Johannes 17:21

 

“Opdat zij allen één mogen zijn, zoals Gij, Vader in Mij en Ik in U: dat ook zij in Ons mogen zijn opdat de wereld gelove dat Gij mij gezonden hebt.” (Johannes 17:21)

In een kerkgemeenschap kies je elkaar niet uit. Althans, zo zou het niet moeten zijn. De werkelijkheid is vaak anders. Wie nieuw in een parochie arriveert wordt vaak ofwel vriendelijke genegeerd of met enig argwaan aangekeken. Het is fijn als de nieuweling zich wil inzetten binnen de gemeenschap, maar alles moet natuurlijk wel bij het oude blijven, want “zo zijn wij dat hier gewoon.”

Een gemeenschap kiest vaak voor wat het al kent. Het is begrijpelijk, maar het is niet geloofwaardig. Eenheid lijkt te suggereren dat iedere hetzelfde moet zijn, in denken en doen. Maar dat is slechts schijn.

Ieder mensenleven is uniek. Ieder mensleven is een poging om een uniek antwoord te geven op de persoonlijke vraag van God om te worden wie we bedoeld zijn in Zijn ogen. Een kerkgemeenschap is dan de plaats waar je uitgenodigd zou moeten worden om te ontdekken hoe God jou als uniek mens roept. Het vraagt om een openheid naar wat zich aandient, in plaats van een opsluiting in wat is geweest. En dat alles in het besef dat we in al die verscheidenheid één zijn in Christus. Dat is een hele opgave, maar niet onmogelijk voor wie durft.

Lire la méditation du jour en français: 6. La distance permet d’expérimenter sa propre créativité


Foto credit: iStock/wildpixel 

 

Kwetsbaar fundament

Auteur: Richard Steenvoorde
Datum: Vrijdag, 21 mei
Citaat: Johannes 21:17

 

“Heer, Gij weet alles; Gij weet dat ik u ik u lief heb.” (Johannes 21:17)

Drie keer heeft Petrus zijn beste vriend verraden. Drie keer vraagt Jezus of Petrus nog Zijn vriend wil zijn. Wat een geduld, wat een vriendschap, wat een liefde!

Petrus die zo graag het goed wil doen, maar iedere keer over zijn eigen woorden en daden struikelt. Het begint vaak hoogdravend en met de beste intenties. Maar als snel verzandt het in lafheid en menselijk falen. Het maakt Petrus tot een mens van vlees en bloed. Hij belichaamt een gebrokenheid die we allemaal in ons dragen. Daarom mag ik Petrus zo graag. En ik niet alleen. Wetende wie Petrus is, en hoe hij is, zegt Jezus ergens anders in de Schriften toch tegen hem: “op deze rots zal ik mijn kerk bouwen.” (Matt. 16:18).

Dat is ook goed nieuws voor ons. Jezus durft zijn kerk te bouwen op de broosheid van een echt mens. De kerk als gemeenschap hoeft dus niet perfect te zijn. En individuele mensen in de kerkgemeenschap ook niet. Jezus weet dat al lang. Maar durven wij het aan? Durven wij een gemeenschap te zijn die valt en weer opstaat en geduld heeft met elkaar? Durven wij elkaar om vergeving te vragen, en – nog moeilijker – elkaar liefdevol vergeving te schenken?

Lire la méditation du jour en français: 7. L’absence réelle ?

Getuigenis

Auteur: Richard Steenvoorde
Datum: Zaterdag, 22 mei
Citaat: Johannes 22:24

 

“Dit is de leerling, die van deze dingen getuigt en geschreven heeft, en wij weten dat zijn getuigenis waar is.” (Johannes 22:24)

Hoe ontdekt een mens het geloof? Het meest eenvoudige antwoord is: door andere mensen. Wij hebben ons geloof “van horen zeggen.” Niet alleen letterlijk door de prediking of samen bidden, maar ook door het lezen van de Heilige Schrift. Want dat is eigenlijk ook een soort getuigenis “van horen zeggen” door mensen die het Jezus-gebeuren van dichtbij hebben meegemaakt.

Praten over ons geloof zorgt dat het niet tot een sprookje verwordt. Spreken stelt ons namelijk iedere keer voor de vraag of het waar is wat wij zeggen. De gesprekspartner zal willen ervaren hoe wij ons geloof op een aanstekelijke manier waar maken in ons dagdagelijkse leven. Dat kan met woorden. Maar een getuigenis kan ook bestaan uit een klein gebaar. Soms kan het aanbieden van het opsteken van een kaarsje voor iemand in de problemen al een uitnodiging vormen om het geloof te ontdekken.

Welke gebaren kennen we nog meer? Het kruisje als zegen op het voorhoofd van kleine kinderen; een gebedje voor het eten? Zolang het met aandacht en zorg gebeurt, kan zelfs het kleinste teken een getuigenis zijn. Zo mogen we door onze waarachtige getuigenissen zelf worden tot veelgeliefde leerlingen van Jezus.

Lire la méditation du jour en français: Le cri du Cerf


Foto credit: © Pexels – CC0 – RODNAE Productions

Meditaties in het Frans

  • En vie !

    Vous êtes ressuscités…Votre vie est cachée avec le Christ en Dieu Oui, le Christ est ressuscité, « réveillé » selon le verbe Read More
  • Ailleurs, autrement

    En Galilée, c'est là qu'ils me verront. Pour un peu, l'évangile de ce jour (Mt 28,8-15) finirait par donner le Read More
  • En quête

    Qui cherches-tu ? Cette question, que Jésus pose à Marie-Madeleine en pleurs, elle est proprement vertigineuse. C'est la seule, au fond,
  • Le regard de Pierre

    … et il marchait. Une fois encore, la Parole du jour ressemble à une invitation à l'exercice physique ! Bien utile, au
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13