Ontdek 50 meditaties van Pasen tot Pinksteren

Bestaan in God

Auteur: Antoinette Van Mossevelde
Datum: Zondag, 9 mei
Citaat: 1 Joh. 4,7-10

 

Met de liefde die de Vader Mij heeft toegedragen, heb Ik jullie liefgehad. Blijf in die liefde met Mij verbonden. (Joh. 15, 9)

Wat zouden wij over God weten? Wat kunnen wij over God vertellen behalve dat ene: God is liefde.

Een mens die liefheeft bestaat in God. En mocht zo iemand God niet kennen, dan nog spreekt God in het leven van die mens. Bovendien is er geen kennen van God zonder beminnen.

Want God is liefde. Wat liefde is hebben wij geleerd van Jezus. Hoe Gods liefde is, hebben wij gezien in Jezus. In zijn woorden en daden, in zijn leven en in zijn sterven. In het delen van zijn leven met allen die niets hebben en niet geacht worden. In zijn leven voor allen die geen leven hebben. Toen hij zijn leven hiervoor weggaf, werd hij gedragen door een liefde die sterker bleek dan de machten die hem doodden. Zijn vertrouwen in die liefde maakt ons vrij om te beminnen. Jezus’ leven bevrijdt van de angst te beminnen. Overwint de angst voor zelfverlies. Liefde laat geen ruimte voor vrees. Liefde drijft de vrees uit. Wie zich door die liefde in Jezus laat raken, wordt vrij te beminnen, God en mensen, onverdeeld. Door zijn leven krijgen wij toegang tot liefde voor mensen en leven in God.

Nooit heeft iemand God gezien, maar als wij elkaar liefhebben, woont God in ons.

Lire la méditation du jour en français: Demeurez dans mon amour


Foto credit: iStock/Ocskaymark

Een man wandelt met zijn schaduw

Auteur: Antoinette Van Mossevelde
Datum: Maandag, 10 mei
Citaat: Psalm 149,4

Illustratie: Een man wandelend met zijn schaduw die het kruis draagt (Kevin Carden)

‘Want de Heer schept behagen in zijn volk en de nederigen kroont Hij met zege’ (Psalm 149,4)

Zowel het beeld als de titel die de kunstenaar het werk meegaf, zijn intrigerend.

Een man wandelt met zijn schaduw.

Die schaduw laat ons een ander aspect van de man zien: een kruis.  Zonder schaduw onzichtbaar. Zoveel lijden ongezien.

Met de schaduwkanten van het eigen bestaan omgaan. Wat een opdracht.

De titel vermeldt: hét kruis. Een duidelijke verwijzing naar het kruis van Jezus.

De schaduwfiguur onder het kruis loopt gebukt. De man die we op de rug zien, loopt rechtop, eerder lichtvoetig. Bovendien beweegt hij zich van het donker naar het licht. Hij draagt in de linkerhand een dik boek. Een bijbel? Het kruis dragen en de weg naar het licht.

Vandaag herdenkt de liturgie de heilige pater Damiaan, thuisgekomen in het Licht. Op 10 mei kwam hij aan in Molokaï, de kolonie voor de melaatsen. Hij besefte maar al te goed dat hij zelf het grote risico liep om melaats te worden, maar hij koos toch resoluut om op Molokaï te blijven en er – in die tijd zonder de nodige beschermingsmaterialen – de melaatsen aan te raken om ze te verzorgen. Hoeveel mensen heeft hij begeleid tot in de grote eenzaamheid van hun sterven om hen daarna eigenhandig te begraven?

Wie of wat draagt een mens over de grens van zelfbehoud?

De laatste vier jaar van zijn leven werd hij melaats met de melaatsen. In het dragen van het kruis in solidaire liefde vond hij zijn weg naar eeuwig Licht.

Lire la méditation du jour en français: Les "monstres" innocents

Geen mens ooit verloren

Auteur: Antoinette Van Mossevelde
Datum: Dinsdag, 11 mei
Citaat: Psalm 138,6

Illustratie: Downtown Los Angeles, Street Art door Skid Robot, 2017

‘De Heer ziet de onderdrukte, hoe verheven Hij ook is, hoe hoog Hij ook staat, Hij zorgt voor je van ver.’  (Psalm 138,6)

 De hand van de straatkunstenaar heeft een ruimte geschapen voor de dakloze. Zijn verlangen naar geborgenheid uitgetekend. Hij herbergt hem. Met enkele grove penseeltrekken herstelt hij hem in zijn waardigheid.

Het beeld choqueert én ontroert. Er spreekt zo ongelooflijk veel respect en zorgende nabijheid uit. Diep mededogen voor een van de vele misfits in onze samenleving.

In psalm 138 lezen we een lofdicht op die nabijheid en vriendschap van God voor mensen. Wie zijn de mensen die zo vol overgave enthousiast kunnen danken ? Welke geschiedenissen, welke verhalen, welke ervaringen liggen aan de basis van jubel die het hart vervult en doet overlopen?

Misschien moet je ooit eens -al was het maar een ondeelbaar moment-  alles uit handen geslagen zijn en reddeloos verloren, om zo’n lied te kunnen zingen? Wellicht maar dat is niet voldoende. Het gaat om wat er dan kan gebeuren. Want deze verzen getuigen van geborgenheid in de meest benauwende omstandigheden. Iemand komt hen tegemoet, hoort hun roep, ziet hun nood en antwoordt. Durven we, mogen we ons toeverlaten op redding die we niet zelf kunnen bewerkstelligen?

Laat ons groeien in het vertrouwen, zo prachtig vertolkt in psalm 138: Geen mens ooit verloren. Gij laat niet varen het werk van uw handen.

Lire la méditation du jour en français: Laisser partir

Oprecht verontwaardigd en in gesprek

Auteur: Antoinette Van Mossevelde
Datum: Woensdag, 12 mei
Citaat: Hand. 17,16

 

‘Zijn gemoed kwam in opstand.’ (Hand. 17,16)

Na vijandelijkheden in Tessalonica en Berea komt Paulus in Athene aan. Hij ziet de stad vol afgodsbeelden staan en zijn gemoed komt in opstand.

Paulus lijkt niet bepaald onder de indruk van de schoonheid en de rijkdom van deze metropool met zijn impressionant intellectueel, cultureel en politiek erfgoed. Het zijn de vele afgodsbeelden die zijn aandacht trekken, zijn gemoed beroeren en hem meteen in beweging zetten. Verontwaardiging en woede zijn niet weg te denken uit de onvermoeibare daadkracht van Paulus. Geen gemakkelijke emoties want ze leiden niet zelden tot geweld. Ook dat lezen we in het levensverhaal van Paulus. Maar dat lijkt verleden tijd. Nu brengt zijn opstandig gemoed hem in Athene op velerlei plaatsen in gesprek met alle soorten mensen. Met de joden in de synagoge, met de filosofen van uiteenlopende strekking, met belangstellenden en sceptici. En dit verhaal besluit met de geniale toespraak op de Areopaag.

Zien wij de afgodsbeelden van onze tijd? En komt ons gemoed daarbij in opstand? Hoe wordt onze verontwaardiging een motor tot actie, een vuur dat in beweging zet? ‘If you’re not enraged, you’re not paying attention’. Als je niet woedend bent, zit je niet op te letten. Het waren de laatste woorden van de Amerikaanse Heather Heyer. Ze demonstreerde tegen een bijeenkomst van blanke racisten in Charlottesville in 2017 en werd door één van hen vermoord. Woede is een passende reactie op onrecht. Woede staat niet tegenover liefde maar tegenover onverschilligheid.

‘… een woord van God dat niet raakt aan de echte zonde van de samenleving waarin het verkondigd wordt - welk evangelie is dat?’
- Oscar Romero


Foto credit : iStock/Ridofranz

Tot leven gedragen

Auteur: Antoinette Van Mossevelde
Datum: Donderdag, 13 mei
Citaat: Hand. 1, 11

 

‘Die van jullie is weggenomen is in de hemel opgenomen.’  Hand. 1, 11

Talloze kunstwerken beelden dit plastisch verteld verhaal uit. Hoe mooi ze mogen zijn, er blijft ook iets bevreemdend aan de voorstelling kleven en het is  de vraag of ze ons ook als gelovige nog kunnen aanspreken.

Dergelijk gebeuren zoekt taal. Om dichter bij de binnenkant ervan te geraken, staan we best stil bij de beleving van de leerlingen. Het gaat om de pijnlijke ervaring van een definitief afscheid. De leerlingen moeten Jezus loslaten. Ook al hun verwachtingen loslaten. De vreedzame beweging voor het Rijk Gods, door hem aangevuurd,  is onthoofd.  Hun leider, bezieler en drijfkracht werd publiek terechtgesteld. Het messiaans project voor een samenleving geweven in de liefde Gods, barmhartigheid van mens tot mens en doorheen alle structuren, werd de grond ingeboord.  Zij verliezen zo ontzettend veel.  Verder gaan, waar naartoe? Hun gids is onnavolgbaar verdwenen. Wie wijst hen nu de weg?

 Middenin de leegte van dat loslaten breekt het besef door: Hij leeft.  Ondanks alles. Onvoltooid, gekraakt en verminkt leven kan worden voltooid,

‘Die van jullie is weggenomen is in de hemel opgenomen’

Jezus is thuisgekomen bij de scheppende bron van leven. Hij is helemaal tot bij zijn bestemming gedragen.

Hij stemde zijn hele leven af op grond die hem dragen zou.  En bewoog op de wondere energie van de liefdevolle relatie die hem leven deed, die hij Vader noemde.  Hij vertrouwde zich toe aan de drijvende kracht die hem op weg stuurde om iedereen tot leven en liefde te wekken. En nu is hij in die liefdevolle ruimte thuisgekomen.

Jezus droeg het kruis waaraan hij gedood zou worden zelf. Nu wordt hij tot Leven gedragen.

Het is Leven waarvoor we geen adequate woorden hebben: Afwezig en toch Nabij.

Wanneer we vandaag het thuiskomen van Jezus vieren, vieren we ook het perspectief op ons thuiskomen in het nu en in de toekomst die dit eeuwig nu ons belooft.

Lire la méditation du jour en français: Le temps des témoins


Foto credit: iStock/PaytonVanGorp

Tot het uiteinde van de aarde

Auteur: Antoinette Van Mossevelde
Datum: Vrijdag, 14 mei
Citaat: Hand. 1, 11

 

‘Galileeërs, wat staan jullie daar toch naar de hemel te kijken?’

 Terwijl de leerlingen nog verweesd naar de hemel staan te turen spreken twee mannen in witte kleren hen aan. ‘Galileeërs wat staan jullie daar toch naar de hemel te kijken?’ Merkwaardig hoe de apostelen worden aangesproken op hun herkomst, Galilea. Na een gebeuren waarop tijd noch ruimte vat lijken te hebben, worden ze weer tot het hier en nu geroepen. Voeten op de grond, blik gericht op het concrete dagelijkse. Het is nu aan hen vanwaar ze ook komen. Want ‘Wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie de kracht ontvangen en getuigen zijn in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria en tot het uiteinde van de aarde.’ Dat waren Jezus’ laatste woorden.

 Het uiteinde van de aarde bevindt zich in het slachthuis en de visverwerkende fabrieken met zijn mensonterende arbeid waarover Joseph Ponthus vertelt in een lang autobiografisch gedicht : ‘Aan de lopende band’. Op het uiteinde van de aarde leven wellicht de vele landloze boeren. Het uiteinde van de aarde verstopt zich in de sweatshops in de kelders van onze grootsteden. Het uiteinde van de aarde is misschien daar waar niemand voor een ander opkomt omdat solidariteit er radicaal afgestraft wordt?

In elke tijd weer gaan naar het uiteinde van de aarde.

De scheiding tussen hemel en aarde
is niet de juiste manier
om aan het geheel te denken.
schrijft de Poolse dichteres Szymborska.

De hemel is alomtegenwoordig
zelfs in het onderhuidse duister.
(…)

Ik ben een bewoonde bewoner,
een omhelsde omhelzing,
een vraag in antwoord op een vraag.

Verzen om dronken van te worden.

De hemel omwindt me strak
en tilt me van onderen op.

Je hoopt met alles wat in je is: zo moge het zijn tot aan het uiteinde van de aarde.


Foto credit: iStock/Mercedes Rancaño Otero

De hemel aarden

Auteur: Antoinette Van Mossevelde
Datum: Zaterdag, 15 mei
Citaat: Jesaja 60,17-18

 

‘De vrede benoem ik tot gezaghebber bij u, en de gerechtigheid tot leider. Men hoort dan niet langer van geweld in uw land, van verwoesting en puin binnen uw grenzen.’ Jesaja 60,17-18

Hemel
Hiermee had ik moeten beginnen: de hemel.
Een raam zonder vensterbank; kozijn of ruiten.
Een opening en niets daarbuiten,
maar wijd open.
Wislawa Szymborska

In de meimaand zijn er traditiegetrouw nogal wat herdenkingsmomenten. Sommige herdenkingsmomenten zijn voor de hand liggend, andere veel minder of helemaal niet. Bovendien is datgene wat herdacht wordt vaak ook niet eenduidig. Wat is er belangrijker in het verleden dan de feiten? Ontegensprekelijk: het geheugen, persoonlijk en collectief. Het geheugen doet veel meer dan eenvoudige feiten opslaan. Het is een voortdurende herscheppende verbeelding. Het gaat er om de geschiedenis telkens weer om te ploegen om de voren voor het heden te trekken. Daarom is er ook een aanhoudende strijd over het perspectief van waaruit men geschiedenis leest en wat en hoe men die geschiedenis doorverteld wil zien.

Vandaag, 15 mei, herdenken de Palestijnen de Nakba. De catastrofe in 1948 waarin zo’n 750000 Palestijnen uit hun dorpen verdreven werden en sindsdien in vluchtelingenkampen leven.

In de uitzichtloze situatie van kolonisatie en apartheid is deze metershoge muur die Israël van de Palestijnse Westbank scheidt, het symbool. Een anonieme kunstenaar tekent een vergezicht.

Een opening, een hart, met zicht op de hemel die aan de onbekende andere kant niet anders is dan aan deze zijde.

Zo’n opening is ook het verhaal van Rami Elhanan, joodse Jeruzalemmer en Bassam Aramin, Palestijnse moslim, meesterlijk verteld in Apeirogon door Colum McCann. Geen fictieve personages. Beide mannen verloren een dochter door geweld van ‘de vijand’. Kan je ooit meer gekwetst worden dan in het verlies van een kind? Toch groeit in hun verdriet een diepe vriendschap en samenwerking. Voor een samenleven waarin geen mens, geen kind moet vrezen de dood te vinden door blind geweld van de ‘andere kant’. Ook samen tegen die heilloze bezetting.

Mensen die de hemel aarden.

Lire la méditation du jour en français: 1. Bienheureuse séparation

 

Meditaties in het Frans

  • En vie !

    Vous êtes ressuscités…Votre vie est cachée avec le Christ en Dieu Oui, le Christ est ressuscité, « réveillé » selon le verbe Read More
  • Ailleurs, autrement

    En Galilée, c'est là qu'ils me verront. Pour un peu, l'évangile de ce jour (Mt 28,8-15) finirait par donner le Read More
  • En quête

    Qui cherches-tu ? Cette question, que Jésus pose à Marie-Madeleine en pleurs, elle est proprement vertigineuse. C'est la seule, au fond,
  • Le regard de Pierre

    … et il marchait. Une fois encore, la Parole du jour ressemble à une invitation à l'exercice physique ! Bien utile, au
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13