Ontdek 50 meditaties van Pasen tot Pinksteren

Maak weer zacht wat is verstard

Auteur: Berbard De Cock
Datum: Zondag, 23 mei
Citaat: Johannes 15, 26-27; 16, 12-15

 

In zijn Lied van de vijftigste dag plaatst Huub Oosterhuis Pinksteren midden in de mislukking. Misschien kan je het lied eerst beluisteren voor je verder leest: De tekst begint met de ontstellende aanblik van de gefolterde en vermoorde Jezus. De kapotgeslagen goedheid, de geliquideerde keuze voor gerechtigheid en liefde. Idealen geplunderd. Als je het meest dierbare in je leven ziet vallen, denk je, totaal ontredderd: dit is het einde van alles. Niets heeft nog zin. Zo kleurt de dood van een geliefde het leven zwart en uitzichtloos. Of een relatie die stuk loopt maakt alles donker. De tijd staat stil. En toch, zo merk je tot je ontsteltenis, de tijd staat niet stil, hij duurt voort. Sterker, het leven gaat verder, anderen blijven in leven. Nóg sterker, het land staat in bloei, men blijft verder feesten alsof er niets aan de hand is, de rozen over-bloeien elke vorm van dood. [...]

 

 

Getuigenis

Auteur: Richard Steenvoorde
Datum: Zaterdag, 22 mei
Citaat: Johannes 22:24

 

“Dit is de leerling, die van deze dingen getuigt en geschreven heeft, en wij weten dat zijn getuigenis waar is.” (Johannes 22:24)

Hoe ontdekt een mens het geloof? Het meest eenvoudige antwoord is: door andere mensen. Wij hebben ons geloof “van horen zeggen.” Niet alleen letterlijk door de prediking of samen bidden, maar ook door het lezen van de Heilige Schrift. Want dat is eigenlijk ook een soort getuigenis “van horen zeggen” door mensen die het Jezus-gebeuren van dichtbij hebben meegemaakt.

Praten over ons geloof zorgt dat het niet tot een sprookje verwordt. Spreken stelt ons namelijk iedere keer voor de vraag of het waar is wat wij zeggen. De gesprekspartner zal willen ervaren hoe wij ons geloof op een aanstekelijke manier waar maken in ons dagdagelijkse leven. Dat kan met woorden. Maar een getuigenis kan ook bestaan uit een klein gebaar. Soms kan het aanbieden van het opsteken van een kaarsje voor iemand in de problemen al een uitnodiging vormen om het geloof te ontdekken.

Welke gebaren kennen we nog meer? Het kruisje als zegen op het voorhoofd van kleine kinderen; een gebedje voor het eten? Zolang het met aandacht en zorg gebeurt, kan zelfs het kleinste teken een getuigenis zijn. Zo mogen we door onze waarachtige getuigenissen zelf worden tot veelgeliefde leerlingen van Jezus.

Lire la méditation du jour en français: Le cri du Cerf


Foto credit: © Pexels – CC0 – RODNAE Productions

Kwetsbaar fundament

Auteur: Richard Steenvoorde
Datum: Vrijdag, 21 mei
Citaat: Johannes 21:17

 

“Heer, Gij weet alles; Gij weet dat ik u ik u lief heb.” (Johannes 21:17)

Drie keer heeft Petrus zijn beste vriend verraden. Drie keer vraagt Jezus of Petrus nog Zijn vriend wil zijn. Wat een geduld, wat een vriendschap, wat een liefde!

Petrus die zo graag het goed wil doen, maar iedere keer over zijn eigen woorden en daden struikelt. Het begint vaak hoogdravend en met de beste intenties. Maar als snel verzandt het in lafheid en menselijk falen. Het maakt Petrus tot een mens van vlees en bloed. Hij belichaamt een gebrokenheid die we allemaal in ons dragen. Daarom mag ik Petrus zo graag. En ik niet alleen. Wetende wie Petrus is, en hoe hij is, zegt Jezus ergens anders in de Schriften toch tegen hem: “op deze rots zal ik mijn kerk bouwen.” (Matt. 16:18).

Dat is ook goed nieuws voor ons. Jezus durft zijn kerk te bouwen op de broosheid van een echt mens. De kerk als gemeenschap hoeft dus niet perfect te zijn. En individuele mensen in de kerkgemeenschap ook niet. Jezus weet dat al lang. Maar durven wij het aan? Durven wij een gemeenschap te zijn die valt en weer opstaat en geduld heeft met elkaar? Durven wij elkaar om vergeving te vragen, en – nog moeilijker – elkaar liefdevol vergeving te schenken?

Lire la méditation du jour en français: 7. L’absence réelle ?

Verscheidenheid

Auteur: Richard Steenvoorde
Datum: Donderdag, 20 mei
Citaat: Johannes 17:21

 

“Opdat zij allen één mogen zijn, zoals Gij, Vader in Mij en Ik in U: dat ook zij in Ons mogen zijn opdat de wereld gelove dat Gij mij gezonden hebt.” (Johannes 17:21)

In een kerkgemeenschap kies je elkaar niet uit. Althans, zo zou het niet moeten zijn. De werkelijkheid is vaak anders. Wie nieuw in een parochie arriveert wordt vaak ofwel vriendelijke genegeerd of met enig argwaan aangekeken. Het is fijn als de nieuweling zich wil inzetten binnen de gemeenschap, maar alles moet natuurlijk wel bij het oude blijven, want “zo zijn wij dat hier gewoon.”

Een gemeenschap kiest vaak voor wat het al kent. Het is begrijpelijk, maar het is niet geloofwaardig. Eenheid lijkt te suggereren dat iedere hetzelfde moet zijn, in denken en doen. Maar dat is slechts schijn.

Ieder mensenleven is uniek. Ieder mensleven is een poging om een uniek antwoord te geven op de persoonlijke vraag van God om te worden wie we bedoeld zijn in Zijn ogen. Een kerkgemeenschap is dan de plaats waar je uitgenodigd zou moeten worden om te ontdekken hoe God jou als uniek mens roept. Het vraagt om een openheid naar wat zich aandient, in plaats van een opsluiting in wat is geweest. En dat alles in het besef dat we in al die verscheidenheid één zijn in Christus. Dat is een hele opgave, maar niet onmogelijk voor wie durft.

Lire la méditation du jour en français: 6. La distance permet d’expérimenter sa propre créativité


Foto credit: iStock/wildpixel 

 

Voorleven

Auteur: Richard Steenvoorde
Datum: Woensdag, 19 mei
Citaat: Handelingen 20:35

 

“Het is zaliger te geven dan te ontvangen.” (Handelingen 20:35)

Ik ken een gezin dat regelmatig naar de kerk komt. De kinderen uit het gezin hebben onlangs een diepe indruk op mij gemaakt. Dat ging zo.

Een paar mensen hadden voor de verjaardagen van de kinderen wat cadeautjes meegebracht om ze na de viering aan hen te geven. Blij verrast begonnen de kinderen aan het uitpakken van deze onverwachte gulle gaven. Een juichkreet klonk toen er een paar snoepzakken onder het cadeaupapier vandaan kwamen. Zonder een seconde twijfel werden deze direct opengemaakt om vervolgens uit te delen aan alle kerkgangers die nog op het pleintje bij de kerk stonden na te praten.

Het tafereel ontroerde mij diep. Hier werd ons door een paar kinderen het evangelie van Jezus voorgeleefd in al zijn liefdevolle radicaliteit. In het weggeven ontdekken we wat we God ontvangen hebben. Dat is wat we nu bedoelen met genade. De vreugde van de kinderen over een onverwacht liefdevol gebaar werd nu een gezamenlijk gedeelde vreugde.

Lire la méditation du jour en français: 5. La distance permet le don de l’Esprit


Foto credit: iStock/EvgeniiAnd

 

Regen als zegen

Auteur: Richard Steenvoorde
Datum: Dinsdag, 18 mei
Citaat: Psalm 68:10

 

“U liet een milde regen neerdalen, God, en schonk uw uitgeputte land nieuwe kracht.” (Psalm 68:10)

Als tiener fietste ik iedere dag naar school. Iedere dag waren er 10 kilometers heen en 10 kilometers terug af te leggen dwars door het vlakke landschap van de Hollandse polders. In mijn beleving heb je in de polder altijd tegenwind. Het meest vervelende was een regenbui onderweg. Zwaar doordrenkt begon je dan op school aan de les. Echt opdrogen deed je die dag niet meer.

Ik heb lang niet van de regen gehouden. Totdat ik op een dag iets las van de Amerikaanse Trappist Thomas Merton (1915-1968). Hij schreef een essay als een loflied op de regen. Wonende in een kluis in het bos hoorde hij muziek als de regen viel: het tromgeroffel op het dak, het lichte kletteren van de druppels op de bladeren, het ruisen van de waterstromen. Al die geluiden vormen voor Merton als het ware één grote, door God gegeven, symfonie. Voor hem stond vast dat het beeld van Gods milde regen niets anders is dan Gods genade die uitbundig over ons wordt uitgestort. Zo doordrenkt de genade ons tot in het diepste van onze ziel.

Dat geeft te denken de volgende keer dat we doordrenkt door de regen thuiskomen. Misschien kan er dan een kleine glimlach van af. Zoveel houdt God dus blijkbaar van ons.

Lire la méditation du jour en français: 4. La distance fait naître la parole


Foto credit: © Pexels – CC0 – Vlad Chețan

 

 

 

Geestkracht

Auteur: Richard Steenvoorde
Datum: Maandag, 17 mei
Citaat: Handelingen 19:2

 

“Hebt gij de heilige Geest ontvangen toen ge het geloof hebt aanvaard?” (Handelingen 19:2)

In de internationale studentenparochie waar ik werk, kom ik regelmatige in contact met jonge mensen die voor het eerst sinds lange tijd weer in de kerk komen. De redenen hiervoor lijken vaak sterk op elkaar. Van huis uit katholiek opgegroeid, zijn ze nu voor studie of werk aangekomen in een land en een stad waar het geloof niet vanzelfsprekend is.

Rotterdam kent slechts een kleine 14% katholieken op een inwoneraantal van 651.000 inwoners. De meeste katholieken hier komen van over de hele wereld. Aangekomen in de stad ervaren ze de vele mogelijkheden, maar ook al snel de harde kanten. Al snel komen de grote vragen naar boven. En op de een of andere manier vinden ze de weg naar de Eendrachtskapel in het hart van de stad. Voor de corona-epidemie kwamen er zo’n 160 bezoekers op een zondagavond naar de Engelstalige mis.

Iets bracht hen in beweging en bracht ons bij elkaar. Ik kan die bonte verzameling van mensen afkomstig van over de hele wereld niet anders verklaren dan als het werk van de Heilige Geest. Hoe vaak laat jij je eigenlijk door de Heilige Geest leiden?

Lire la méditation du jour en français: 3. Nécessaire séparation : l’envoi


Foto credit: © Unsplash – CC0 – Haley Rivera

 

 

Bijwoners

Auteur: Richard Steenvoorde
Datum: Zondag, 16 mei
Citaat: Johannes 17:16

 

“Zij zijn niet van de wereld, zoals ik niet van de wereld ben.” (Johannes 17:16)

Toen Clemens van Alexandrië (150-215 AD) op een dag een brief stuurde aan de christenen in Korinthe groette hij hen als “bijwoners van de kerk te Korinthe.” Waarom gebruikte Clemens deze vreemde term? Ik denk omdat hij iets wil duidelijk maken over de verhouding tussen gelovige mensen en de wereld.

Aan de ene kant zijn we van harte betrokken op ons dorp of onze stad. Hier leven we met onze familie en vrienden. Hier werken we, wonen we, genieten we. We delen lief en leed. Aan de andere kant weten we dat we hier niet blijven. We zijn als het ware op doorreis. We zijn door God op deze aarde gezet, en we zijn weer naar Hem op weg.

In de tijd tussen het begin en het einde zijn we tijdelijk hier. We zijn in de wereld, maar niet van de wereld. Eens zullen we weer geroepen worden om onze reis voort te zetten. En met de kracht van de Heilige Geest zullen we dan op weg gaan naar Hem die geduldig en liefdevol aan de einder op ons wacht.

Lire la méditation du jour en français: 2. Douloureuse séparation : « vous aurez à souffrir »


Foto credit: © Pexels – CC0 – Tom Swinnen

 

 

De hemel aarden

Auteur: Antoinette Van Mossevelde
Datum: Zaterdag, 15 mei
Citaat: Jesaja 60,17-18

 

‘De vrede benoem ik tot gezaghebber bij u, en de gerechtigheid tot leider. Men hoort dan niet langer van geweld in uw land, van verwoesting en puin binnen uw grenzen.’ Jesaja 60,17-18

Hemel
Hiermee had ik moeten beginnen: de hemel.
Een raam zonder vensterbank; kozijn of ruiten.
Een opening en niets daarbuiten,
maar wijd open.
Wislawa Szymborska

In de meimaand zijn er traditiegetrouw nogal wat herdenkingsmomenten. Sommige herdenkingsmomenten zijn voor de hand liggend, andere veel minder of helemaal niet. Bovendien is datgene wat herdacht wordt vaak ook niet eenduidig. Wat is er belangrijker in het verleden dan de feiten? Ontegensprekelijk: het geheugen, persoonlijk en collectief. Het geheugen doet veel meer dan eenvoudige feiten opslaan. Het is een voortdurende herscheppende verbeelding. Het gaat er om de geschiedenis telkens weer om te ploegen om de voren voor het heden te trekken. Daarom is er ook een aanhoudende strijd over het perspectief van waaruit men geschiedenis leest en wat en hoe men die geschiedenis doorverteld wil zien.

Vandaag, 15 mei, herdenken de Palestijnen de Nakba. De catastrofe in 1948 waarin zo’n 750000 Palestijnen uit hun dorpen verdreven werden en sindsdien in vluchtelingenkampen leven.

In de uitzichtloze situatie van kolonisatie en apartheid is deze metershoge muur die Israël van de Palestijnse Westbank scheidt, het symbool. Een anonieme kunstenaar tekent een vergezicht.

Een opening, een hart, met zicht op de hemel die aan de onbekende andere kant niet anders is dan aan deze zijde.

Zo’n opening is ook het verhaal van Rami Elhanan, joodse Jeruzalemmer en Bassam Aramin, Palestijnse moslim, meesterlijk verteld in Apeirogon door Colum McCann. Geen fictieve personages. Beide mannen verloren een dochter door geweld van ‘de vijand’. Kan je ooit meer gekwetst worden dan in het verlies van een kind? Toch groeit in hun verdriet een diepe vriendschap en samenwerking. Voor een samenleven waarin geen mens, geen kind moet vrezen de dood te vinden door blind geweld van de ‘andere kant’. Ook samen tegen die heilloze bezetting.

Mensen die de hemel aarden.

Lire la méditation du jour en français: 1. Bienheureuse séparation

 

Tot het uiteinde van de aarde

Auteur: Antoinette Van Mossevelde
Datum: Vrijdag, 14 mei
Citaat: Hand. 1, 11

 

‘Galileeërs, wat staan jullie daar toch naar de hemel te kijken?’

 Terwijl de leerlingen nog verweesd naar de hemel staan te turen spreken twee mannen in witte kleren hen aan. ‘Galileeërs wat staan jullie daar toch naar de hemel te kijken?’ Merkwaardig hoe de apostelen worden aangesproken op hun herkomst, Galilea. Na een gebeuren waarop tijd noch ruimte vat lijken te hebben, worden ze weer tot het hier en nu geroepen. Voeten op de grond, blik gericht op het concrete dagelijkse. Het is nu aan hen vanwaar ze ook komen. Want ‘Wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie de kracht ontvangen en getuigen zijn in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria en tot het uiteinde van de aarde.’ Dat waren Jezus’ laatste woorden.

 Het uiteinde van de aarde bevindt zich in het slachthuis en de visverwerkende fabrieken met zijn mensonterende arbeid waarover Joseph Ponthus vertelt in een lang autobiografisch gedicht : ‘Aan de lopende band’. Op het uiteinde van de aarde leven wellicht de vele landloze boeren. Het uiteinde van de aarde verstopt zich in de sweatshops in de kelders van onze grootsteden. Het uiteinde van de aarde is misschien daar waar niemand voor een ander opkomt omdat solidariteit er radicaal afgestraft wordt?

In elke tijd weer gaan naar het uiteinde van de aarde.

De scheiding tussen hemel en aarde
is niet de juiste manier
om aan het geheel te denken.
schrijft de Poolse dichteres Szymborska.

De hemel is alomtegenwoordig
zelfs in het onderhuidse duister.
(…)

Ik ben een bewoonde bewoner,
een omhelsde omhelzing,
een vraag in antwoord op een vraag.

Verzen om dronken van te worden.

De hemel omwindt me strak
en tilt me van onderen op.

Je hoopt met alles wat in je is: zo moge het zijn tot aan het uiteinde van de aarde.


Foto credit: iStock/Mercedes Rancaño Otero

Tot leven gedragen

Auteur: Antoinette Van Mossevelde
Datum: Donderdag, 13 mei
Citaat: Hand. 1, 11

 

‘Die van jullie is weggenomen is in de hemel opgenomen.’  Hand. 1, 11

Talloze kunstwerken beelden dit plastisch verteld verhaal uit. Hoe mooi ze mogen zijn, er blijft ook iets bevreemdend aan de voorstelling kleven en het is  de vraag of ze ons ook als gelovige nog kunnen aanspreken.

Dergelijk gebeuren zoekt taal. Om dichter bij de binnenkant ervan te geraken, staan we best stil bij de beleving van de leerlingen. Het gaat om de pijnlijke ervaring van een definitief afscheid. De leerlingen moeten Jezus loslaten. Ook al hun verwachtingen loslaten. De vreedzame beweging voor het Rijk Gods, door hem aangevuurd,  is onthoofd.  Hun leider, bezieler en drijfkracht werd publiek terechtgesteld. Het messiaans project voor een samenleving geweven in de liefde Gods, barmhartigheid van mens tot mens en doorheen alle structuren, werd de grond ingeboord.  Zij verliezen zo ontzettend veel.  Verder gaan, waar naartoe? Hun gids is onnavolgbaar verdwenen. Wie wijst hen nu de weg?

 Middenin de leegte van dat loslaten breekt het besef door: Hij leeft.  Ondanks alles. Onvoltooid, gekraakt en verminkt leven kan worden voltooid,

‘Die van jullie is weggenomen is in de hemel opgenomen’

Jezus is thuisgekomen bij de scheppende bron van leven. Hij is helemaal tot bij zijn bestemming gedragen.

Hij stemde zijn hele leven af op grond die hem dragen zou.  En bewoog op de wondere energie van de liefdevolle relatie die hem leven deed, die hij Vader noemde.  Hij vertrouwde zich toe aan de drijvende kracht die hem op weg stuurde om iedereen tot leven en liefde te wekken. En nu is hij in die liefdevolle ruimte thuisgekomen.

Jezus droeg het kruis waaraan hij gedood zou worden zelf. Nu wordt hij tot Leven gedragen.

Het is Leven waarvoor we geen adequate woorden hebben: Afwezig en toch Nabij.

Wanneer we vandaag het thuiskomen van Jezus vieren, vieren we ook het perspectief op ons thuiskomen in het nu en in de toekomst die dit eeuwig nu ons belooft.

Lire la méditation du jour en français: Le temps des témoins


Foto credit: iStock/PaytonVanGorp

Oprecht verontwaardigd en in gesprek

Auteur: Antoinette Van Mossevelde
Datum: Woensdag, 12 mei
Citaat: Hand. 17,16

 

‘Zijn gemoed kwam in opstand.’ (Hand. 17,16)

Na vijandelijkheden in Tessalonica en Berea komt Paulus in Athene aan. Hij ziet de stad vol afgodsbeelden staan en zijn gemoed komt in opstand.

Paulus lijkt niet bepaald onder de indruk van de schoonheid en de rijkdom van deze metropool met zijn impressionant intellectueel, cultureel en politiek erfgoed. Het zijn de vele afgodsbeelden die zijn aandacht trekken, zijn gemoed beroeren en hem meteen in beweging zetten. Verontwaardiging en woede zijn niet weg te denken uit de onvermoeibare daadkracht van Paulus. Geen gemakkelijke emoties want ze leiden niet zelden tot geweld. Ook dat lezen we in het levensverhaal van Paulus. Maar dat lijkt verleden tijd. Nu brengt zijn opstandig gemoed hem in Athene op velerlei plaatsen in gesprek met alle soorten mensen. Met de joden in de synagoge, met de filosofen van uiteenlopende strekking, met belangstellenden en sceptici. En dit verhaal besluit met de geniale toespraak op de Areopaag.

Zien wij de afgodsbeelden van onze tijd? En komt ons gemoed daarbij in opstand? Hoe wordt onze verontwaardiging een motor tot actie, een vuur dat in beweging zet? ‘If you’re not enraged, you’re not paying attention’. Als je niet woedend bent, zit je niet op te letten. Het waren de laatste woorden van de Amerikaanse Heather Heyer. Ze demonstreerde tegen een bijeenkomst van blanke racisten in Charlottesville in 2017 en werd door één van hen vermoord. Woede is een passende reactie op onrecht. Woede staat niet tegenover liefde maar tegenover onverschilligheid.

‘… een woord van God dat niet raakt aan de echte zonde van de samenleving waarin het verkondigd wordt - welk evangelie is dat?’
- Oscar Romero


Foto credit : iStock/Ridofranz

Geen mens ooit verloren

Auteur: Antoinette Van Mossevelde
Datum: Dinsdag, 11 mei
Citaat: Psalm 138,6

Illustratie: Downtown Los Angeles, Street Art door Skid Robot, 2017

‘De Heer ziet de onderdrukte, hoe verheven Hij ook is, hoe hoog Hij ook staat, Hij zorgt voor je van ver.’  (Psalm 138,6)

 De hand van de straatkunstenaar heeft een ruimte geschapen voor de dakloze. Zijn verlangen naar geborgenheid uitgetekend. Hij herbergt hem. Met enkele grove penseeltrekken herstelt hij hem in zijn waardigheid.

Het beeld choqueert én ontroert. Er spreekt zo ongelooflijk veel respect en zorgende nabijheid uit. Diep mededogen voor een van de vele misfits in onze samenleving.

In psalm 138 lezen we een lofdicht op die nabijheid en vriendschap van God voor mensen. Wie zijn de mensen die zo vol overgave enthousiast kunnen danken ? Welke geschiedenissen, welke verhalen, welke ervaringen liggen aan de basis van jubel die het hart vervult en doet overlopen?

Misschien moet je ooit eens -al was het maar een ondeelbaar moment-  alles uit handen geslagen zijn en reddeloos verloren, om zo’n lied te kunnen zingen? Wellicht maar dat is niet voldoende. Het gaat om wat er dan kan gebeuren. Want deze verzen getuigen van geborgenheid in de meest benauwende omstandigheden. Iemand komt hen tegemoet, hoort hun roep, ziet hun nood en antwoordt. Durven we, mogen we ons toeverlaten op redding die we niet zelf kunnen bewerkstelligen?

Laat ons groeien in het vertrouwen, zo prachtig vertolkt in psalm 138: Geen mens ooit verloren. Gij laat niet varen het werk van uw handen.

Lire la méditation du jour en français: Laisser partir

Een man wandelt met zijn schaduw

Auteur: Antoinette Van Mossevelde
Datum: Maandag, 10 mei
Citaat: Psalm 149,4

Illustratie: Een man wandelend met zijn schaduw die het kruis draagt (Kevin Carden)

‘Want de Heer schept behagen in zijn volk en de nederigen kroont Hij met zege’ (Psalm 149,4)

Zowel het beeld als de titel die de kunstenaar het werk meegaf, zijn intrigerend.

Een man wandelt met zijn schaduw.

Die schaduw laat ons een ander aspect van de man zien: een kruis.  Zonder schaduw onzichtbaar. Zoveel lijden ongezien.

Met de schaduwkanten van het eigen bestaan omgaan. Wat een opdracht.

De titel vermeldt: hét kruis. Een duidelijke verwijzing naar het kruis van Jezus.

De schaduwfiguur onder het kruis loopt gebukt. De man die we op de rug zien, loopt rechtop, eerder lichtvoetig. Bovendien beweegt hij zich van het donker naar het licht. Hij draagt in de linkerhand een dik boek. Een bijbel? Het kruis dragen en de weg naar het licht.

Vandaag herdenkt de liturgie de heilige pater Damiaan, thuisgekomen in het Licht. Op 10 mei kwam hij aan in Molokaï, de kolonie voor de melaatsen. Hij besefte maar al te goed dat hij zelf het grote risico liep om melaats te worden, maar hij koos toch resoluut om op Molokaï te blijven en er – in die tijd zonder de nodige beschermingsmaterialen – de melaatsen aan te raken om ze te verzorgen. Hoeveel mensen heeft hij begeleid tot in de grote eenzaamheid van hun sterven om hen daarna eigenhandig te begraven?

Wie of wat draagt een mens over de grens van zelfbehoud?

De laatste vier jaar van zijn leven werd hij melaats met de melaatsen. In het dragen van het kruis in solidaire liefde vond hij zijn weg naar eeuwig Licht.

Lire la méditation du jour en français: Les "monstres" innocents

Bestaan in God

Auteur: Antoinette Van Mossevelde
Datum: Zondag, 9 mei
Citaat: 1 Joh. 4,7-10

 

Met de liefde die de Vader Mij heeft toegedragen, heb Ik jullie liefgehad. Blijf in die liefde met Mij verbonden. (Joh. 15, 9)

Wat zouden wij over God weten? Wat kunnen wij over God vertellen behalve dat ene: God is liefde.

Een mens die liefheeft bestaat in God. En mocht zo iemand God niet kennen, dan nog spreekt God in het leven van die mens. Bovendien is er geen kennen van God zonder beminnen.

Want God is liefde. Wat liefde is hebben wij geleerd van Jezus. Hoe Gods liefde is, hebben wij gezien in Jezus. In zijn woorden en daden, in zijn leven en in zijn sterven. In het delen van zijn leven met allen die niets hebben en niet geacht worden. In zijn leven voor allen die geen leven hebben. Toen hij zijn leven hiervoor weggaf, werd hij gedragen door een liefde die sterker bleek dan de machten die hem doodden. Zijn vertrouwen in die liefde maakt ons vrij om te beminnen. Jezus’ leven bevrijdt van de angst te beminnen. Overwint de angst voor zelfverlies. Liefde laat geen ruimte voor vrees. Liefde drijft de vrees uit. Wie zich door die liefde in Jezus laat raken, wordt vrij te beminnen, God en mensen, onverdeeld. Door zijn leven krijgen wij toegang tot liefde voor mensen en leven in God.

Nooit heeft iemand God gezien, maar als wij elkaar liefhebben, woont God in ons.

Lire la méditation du jour en français: Demeurez dans mon amour


Foto credit: iStock/Ocskaymark

Als de wereld u haat...

Auteur: Francis Akkara
Datum: Zaterdag, 8 mei
Citaat: Joh. 15, 18-21

 

Als de wereld u haat, bedenkt dan dat zij Mij eerder heeft gehaat dan u.

In deze wereld zijn wij allen op zoek naar de waarheid, die wij op onze eigen manier trachten te vinden. En zodra wij door de Schrift een glimp van deze waarheid opvangen, worden wij door Jezus uitgekozen om deze waarheid aan de hele wereld te verkondigen. Zo was het in de tijd van de eerste leerlingen en zo is het ook nu nog. Maar samen met deze grote taak komt ook de afwijzing en de vervolging van degenen aan wie wij het Evangelie willen verkondigen. Wanneer Jezus vandaag zegt: “Als de wereld u haat, bedenkt dan dat zij Mij eerder heeft gehaat dan u,” dan zijn deze woorden een bevestiging van Christus dat wij op de goede weg zijn. In Christus was er nooit plaats voor haat, iets waarvan het kruis waaraan Hij stierf het bewijs is. Op dezelfde manier, als wij werkelijk de boodschappers van Christus zijn die de liefde en barmhartigheid verkondigen die Hij ons heeft aangeboden, dan mag er geen plaats zijn voor droefheid of angst, maar enkel voor vreugde en vertrouwen dat wij leven onder de schaduw van Zijn vleugels. Het is niet gemakkelijk om al de pijn te verwerken van het gehaat worden omdat je de waarheid verkondigt, maar er is de waarborg van de Heilige Geest die klaar staat om ons te sterken en ons te helpen de uitdagingen die ons worden voorgelegd te overwinnen. Laten we dus niet bang zijn, maar ons vertrouwen stellen op de Heer.

Lire la médiation du jour en français : C’est la blessure qui a permis le sauvetage


Foto credit : iStock/whiteson

Dit is mijn gebod

Auteur: Francis Akkara
Datum: Vrijdag, 7 mei
Citaat: Joh. 15, 12-17

 

Dit is mijn gebod, dat gij elkaar liefhebt, zoals Ik u heb liefgehad.

Zoals in de overdenking van gisteren, waar werd gezegd dat liefde een geschenk is dat voortdurend moet worden uitgepakt, gaat Jezus vandaag nog een stap verder door de mensen te zeggen dat de door God geschonken liefde niet iets is dat alleen door henzelf moet worden bewonderd. De kringloop van de liefde wordt voltooid door haar met anderen te delen. Dat is het wat Jezus bedoelt wanneer Hij zegt : Dit is mijn gebod, heb elkander lief zoals ik u liefgehad heb.

Je zou kunnen zeggen dat de liefde in twee fasen verloopt. Eerst ontvangen wij liefde van hen die zelf de liefde van de Heer hebben ervaren. Dit kan zijn door onze ouders, die ons de eerste glimp van Gods liefde hebben gegeven, of door onze vrienden, leraren, enzovoort. Wij pakken het geschenk van hun liefde uit in ons hart, wetende dat de bron van alle liefde in de wereld God is.

Maar liefde moet naar stadium twee, anders is ze onvolledig en zal ze sterven. Het tweede stadium is het geven van de ontvangen liefde aan een ander, het doorgeven van de liefde. Als we alleen maar blijven zitten met de liefde die ons gegeven is, sterft ze. Wanneer Jezus dus zegt: heb elkaar lief zoals ik u heb liefgehad, nodigt hij ons uit om het geschenk dat wij hebben ontvangen te delen en anderen te helpen dit geschenk uit te pakken. Zijn wij vandaag klaar om anderen te helpen bij het uitpakken van het geschenk van de liefde?

Lire la médiation du jour en français : Pour ceux qu’on aime


Foto credit : © Pexels – CC0 – Dominika Roseclay

 

Blijf in mijn liefde

Auteur: Francis Akkara
Datum: Donderdag, 6 mei
Citaat: Joh. 15, 9-11

 

Bij onze bruiloft of ons verjaardagsfeest krijgen we allemaal cadeaus, ingepakt in cadeaupapier en versierd met een mooi lint. Zodra we deze geschenken hebben ontvangen, gooien we ze echter niet in een hoek van ons huis zonder ze te hebben geopend. Nee, we openen ze en genieten van het geschenk dat ons is gegeven. Ik heb altijd geloofd dat geloof een geschenk van God is. Dit geschenk is niet iets om ongeopend in een hoekje van ons hart te laten liggen, maar om elke dag opnieuw te ontplooien door ons werk, genietend van de daadwerkelijke aanwezigheid van God in ons leven. Wat geldt voor het geloof geldt ook voor de liefde: ook liefde is een geschenk dat we in ons dagelijks leven moeten uitpakken.

Ik geloof dat liefde een gratis geschenk is dat door onze Heer over ons wordt uitgestort. Zijn liefde is zonder voorwaarden. Als wij deze liefde willen ervaren en met anderen willen delen, moeten wij beseffen dat de oneindige bron van deze liefde God zelf is. Wanneer Hij vandaag ieder van ons oproept om in zijn liefde te blijven, geloof ik dat Hij ons uitnodigt tot het voortdurende uitpakken van het geschenk van liefde dat Hij ons in Christus heeft gegeven. Wij zullen misschien nooit het hele geschenk van dit grote mysterie kunnen uitpakken, maar wat ons ertoe motiveert is de voortdurende vreugde van de grote schat die Christus ons heeft beloofd. Zijn wij bereid om in zijn liefde te blijven?

Lire la médiation du jour en français : Une création merveilleuse et fragile


Foto credit : iStock/NiseriN

Elke rank die wel vrucht draagt zuivert Hij

Auteur: Francis Akkara
Datum: Woensdag, 5 mei
Citaat: Joh. 15, 1-8

 

Elke rank die wel vrucht draagt zuivert Hij, opdat zij meer vrucht mag dragen.

Elke boom heeft nood aan zekere voedingsbronnen om rijke, sappige vruchten te dragen. Enkele basisbehoeften zijn: voldoende water, mest en zonlicht. Maar voordat hij vruchten draagt, doet de boom nieuwe takken ontspruiten, met nieuwe bladeren die de opgeslagen hulpbronnen in de boom opnemen. Dit wekt de indruk dat meer takken ook meer vruchten betekent. Op lange termijn levert dit echter niet de gewenste grote sappige vruchten op, omdat te veel takken en knoppen aan de boom betekent dat al dat fruit, om te groeien, moet concurreren om ruimte en energie van de boom. De groei van de boom van onze eigen spiritualiteit is niet veel anders dan de groei van een fruitboom. Hij heeft voortdurend de ingrediënten nodig van het water van het Woord van God, de mest van de Sacramenten en het zonlicht van Zijn genade om te groeien en vrucht te dragen. Maar soms, in onze drang om de beste vruchten te dragen, verleggen we onze prioriteiten. We vertrouwen er dan op dat we over voldoende middelen beschikken. Deze overmoed en het niet erkennen van de bron van onze spirituele gezondheid leidt tot takken die alleen bladeren voortbrengen, maar geen vruchten in de Geest. Wij verzuimen de verkeerde prioriteiten in ons leven te snoeien en daardoor dragen wij niet de zo gewenste sappige geestelijke vruchten die Christus ons heeft beloofd. Wij moeten bij zulke gelegenheden onze takken laten snoeien naar Gods wil, omdat Hij weet wat voor sappige, smakelijke vruchten Hij door ons leven wil uitdragen.

Lire la médiation du jour en français : Pour que nos cœurs lui répondent


Foto credit : © Pexels – CC0 – Anna Shvets

Vrede laat Ik u; mijn vrede geef ik u

Auteur: Francis Akkara
Datum: Dinsdag, 4 mei
Citaat: Joh. 14, 27-31a

 

Vrede laat Ik u; mijn vrede geef ik u. Niet zoals de wereld die geeft geef Ik die u. Laat uw hart niet verontrust of kleinmoedig worden.

Ik herinner me dat we tijdens onze schooltijd wedstrijden van verschillende aard hadden. Een van de belangrijkste wedstrijden was een Posterwedstrijd. In het jaar dat mijn groep deelnam was het thema 'Vrede'. Een van mijn groepsleden kwam met een heel creatief idee om al het kwaad in de wereld –oorlog, wapens, moorden enzovoort – in een grote vuilnisbak af te beelden, met erbij de vredesduif die met een bezem de wereld schoonveegt en alle storende dingen in de mand gooit. Maar is het in werkelijkheid zo gemakkelijk? Bij het zien van alle onrust om me heen zou ik net als mijn vriend alles in één grote vuilnisbak willen stoppen en toedekken met een deksel van wetten en principes. Bij deze poging om vrede in de wereld te bereiken is er één fundamenteel element dat we volgens mij dikwijls vergeten: waar komt al dit afval vandaan, zodat zelfs een grote vuilnisbak ontoereikend zal blijken om het op te vangen? Als ik probeer de beroering in de wereld te doorgronden, dan kom ik voor een zeer bittere realiteit te staan, waarin ik vaststel dat ieder individueel mens, inclusief ikzelf, op de een of andere manier verbonden is met de oorzaak van deze situatie. We maken geen gebruik van de vrede die Christus biedt en zijn meer afhankelijk van wat de wereld als vrede afschildert, soms zelfs in die mate dat we oorlog rechtvaardigen als een middel tot vrede. Wanneer Christus ons vandaag uitnodigt om niet verontrust of bang te zijn, roept hij ons op om de bron van zijn ware vrede in ons aan te boren om onze omgeving beter te maken. We zijn allemaal met elkaar verbonden en onrust bij één lid van de gemeenschap kan overal onrust veroorzaken. Daarom, om de vrede te ervaren die Jezus geeft en niet die welke de wereld ons voorhoudt te bieden, moeten we eerst bij onszelf beginnen, wat dan vrede brengt in onze huizen, dan in onze buurt, stad, provincie, land en dan uiteindelijk de hele wereld. Zijn wij bereid om deze vrede van Christus eerst in ons hart te ervaren voordat wij erop uit trekken om vrede te brengen in de hele wereld?

Lire la médiation du jour en français : Amour terrestre et espérance céleste


Foto credit : © Pexels – CC0 – Spencer Selover

Als gij Mij iets zult vragen in mijn Naam zal Ik het doen

Auteur: Francis Akkara
Datum: Maandag, 3 mei
Citaat: Joh. 14, 6-14

 

Er was een tijd dat we de Heer aanriepen voor zelfs de meest onnozele dingen. Van de kleinste huishoudelijke benodigdheden tot grotere gemeenschapsbehoeften, we vroegen het aan de Heer. Dit ging meestal spontaan. De laatste tijd zien we echter dat deze spontaniteit afneemt. Een toenemend vertrouwen in zelfvoorzienendheid doet ons denken dat we zulke onnodige dingen niet meer aan de Heer hoeven te vragen. We denken : waarom er de Heer mee lastig vallen als we het ook zelf best kunnen doen? Maar ik ben bang dat het wegvallen van dit spontane vragen het gesprek vermindert dat we voortdurend met de Heer moeten hebben. Gewoonlijk leren we een persoon beter kennen door het gesprek met hem of haar aan te gaan. Het hoeft niet altijd door middel van verfijnde gesprekken te zijn dat we de Heer beter leren kennen, het zijn eerder de kleine eenvoudige vriendschappelijke praatjes die een dieper besef doen ontstaan van wie de andere persoon is. Wanneer de Heer vandaag zegt: Als gij Mij iets zult vragen in mijn Naam zal Ik het doen, dan vraagt Hij ons om vertrouwen in Hem te tonen. Vertrouwen om ook eenvoudige gesprekken met Hem te voeren, waarin de spontaniteit heerst om wat dan ook Hem te vragen, een ogenschijnlijk banaal gesprek met Hem aanknopen, dat echter de mogelijkheid in zich draagt om ons leven te veranderen. We kunnen een dom of een heel belangrijk verzoek tot de Heer richten, maar het belangrijkste is de vraag zelf, we moeten blijven vragen, het gesprek voortzetten dat ons later kan helpen de grotere uitdagingen waar we in ons leven voor staan te overwinnen. Daarom : Als ge me iets zult vragen in mijn Naam zal Ik het doen.

Lire la médiation du jour en français : Des géants aux pieds d’argile


Foto credit : © Pexels – CC0 – Zac Frith

Blijft in Mij, dan blijf Ik in u

Auteur: Francis Akkara
Datum: Zondag, 2 mei
Citaat: Joh. 15, 1-8

 

Ik geloof dat de meesten van ons gesteld zijn op verandering. Voor sommigen van ons is het erg vermoeiend om steeds weer hetzelfde te doen en we verlangen naar verandering in ons huis, onze samenleving, ons land. Verandering is goed, het brengt een nieuwe kracht, frisheid en opwinding in het werk dat we doen. Maar we moeten voorzichtig zijn. Een plant die steeds van de ene pot naar de andere wordt overgeplant om veel vrucht te dragen, begint haar wortels in de aarde te verliezen en krijgt door de voortdurende verandering niet de voeding die zij nodig heeft. Verandering is noodzakelijk, maar tegelijk moeten onze wortels zich ergens aan kunnen vasthouden. De creatieve verandering die voortkomt uit een zekere standvastigheid kunnen we “ware verandering” noemen, die we bereiken door ons te verenigen met de Heer. Eeuwen zijn voorbijgegaan, maar het Woord van God heeft beproevingen doorstaan en wordt steeds op een nieuwe, creatieve manier verstaan en helpt mensen over de hele wereld, van verschillende rassen en tradities. Verandering is goed en noodzakelijk, maar enkel als onze wortels stevig in de grond van Christus blijven. Dit kan door het beluisteren van het Woord van God, dat een oneindige bron van voeding is die na verloop van tijd zal uitlopen in creatieve takken. Zijn we klaar voor deze ware, creatieve verandering in standvastigheid? Daarom zegt Jezus vandaag: Blijft in Mij, dan blijf Ik in u.

Lire la médiation du jour en français : La vie secrète des êtres


Foto credit : © Unsplash – CC0 – Zach Reiner

Meer dan alles

Auteur: Patrick Lens
Datum: Zaterdag, 1 mei
Citaat: Joh. 14, 7-14

 

Wie Mij ziet, ziet de Vader.

Christelijk geloof is veel meer dan alleen waarden, regeltjes en wetten. Het christelijk geloof is een relatie met God, met Jezus, in de liefde die de Heilige Geest ons geeft. Alleen God kan ons zijn Geest schenken. Hij gaf Hem aan Jezus, zijn eniggeboren Zoon. Door Hem kunnen we deze zalving van Jezus ontvangen en kinderen van God worden.

Het evangelie geeft ons geen spiritualiteit die zweeft. Toch is het christelijke leven meer dan een plicht of een wet, een ethiek of een politiek programma. Leven als een christen betekent: vernieuwd leven door het leven van God, de mentaliteit van God zelf hebben en zijn Zoon, goed doen, maar met zijn kracht, vanuit een diepe bekering leven, de vreugde van het evangelie hebben en ervan getuigen.

Deze “geleefde liefde” zal ons van binnenuit overtuiging geven. Als we liefhebben, worden de daden van liefde gemakkelijker en gemakkelijker. Dit is het werk van de Geest in ons.

De Geest van Jezus bevrijdt ons op alle gebieden van ons leven. Het maakt ons menselijker. Het is de Geest van heiligheid. Tegelijkertijd is hij de gids op ons pad, een innerlijke gids die zich in gebed laat voelen en die de te nemen beslissingen verlicht.

Tegelijkertijd leert de Geest ons God ook als Vader kennen. Het gaat over intimiteit met God. Wat zelfs onze ouders of onze meest geliefden niet kunnen geven, is hun innerlijkheid. God kan dat wel en Hij heeft het ook gedaan: Hij schonk ons allen zijn Geest. Hij schonk ons meer dan alles: zijn eigen mateloze liefde.

Lire la médiation du jour en français : La connaissance


Foto credit: iStock/ipopba

Supergemotiveerd

Auteur: Patrick Lens
Datum: Vrijdag, 30 april
Citaat: Joh. 14, 1-6

 

Ik ben de weg, de waarheid en het leven.

Het lijkt soms allemaal zo abstract: Jezus is verrezen, Hij is van ons weggegaan met Hemelvaart. We kunnen Hem niet meer zien. Hij is zo onzichtbaar geworden in onze wereld, waar godsdienst in feite een privézaak is geworden waar niemand nog over spreekt.

De paastijd is een tijd om intenser verbonden te leven met de Heer en open te komen voor de gave van zijn Geest. Groeien naar Pinksteren toe wil zeggen dat Jezus nu meer en meer in ons moet komen wonen, dat wij Hem moeten leren zien in ons hart en in het hart van ons eigen leven. En dat vraagt heel wat toeleg, zeker nu de maatschappij rondom ons niet meer in ons geloof steunt. Daarom hebben wij in onze tijd super gemotiveerde christenen nodig.

Maar ook méér: wij hebben mensen nodig die vertrouwen gevonden hebben. Misschien spreken we te veel over wat we moeten doen, of over wat ons motiveert, maar te weinig over wat ons steun geeft. We moeten het niet alleen doen.

Ik ben de weg, zegt Jezus. Hij is niet alleen ons voorbeeld, maar meer nog onze weg. In Hem wonen, ons laten dragen door Hem, en zien waarheen Hij ons brengt. In zijn voetstappen, de weg die Hij toont, onze voetstappen zetten.

Lire la médiation du jour en français : Le questionnement


Foto credit : © Pexels – CC0 – Tobi

 

Aanvaarden

Auteur: Patrick Lens
Datum: Donderdag, 29 april
Citaat: Joh. 13, 16-20

 

Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: wie hem aanvaardt, die Ik zal zenden, aanvaardt Mij, en wie Mij aanvaardt, aanvaardt Hem, die Mij gezonden heeft.

We kunnen op afstand blijven staan en Jezus bestuderen als historicus, als wetenschappelijk exegeet, als filosoof. We kunnen Jezus zien als één van de grote spirituele figuren. Maar Jezus zal zijn geheim voor ons slechts ontsluiten als wij in een persoonlijke relatie tot Hem staan. We kunnen nl. ook de verhalen van Jezus betreden als het binnengaan van een geestelijke ruimte.

Opgenomen in die ruimte, worden we door de Geest meegenomen in een grandioos omvormingsproces. Doel van dit omvormingsproces is, wat Paulus noemt, “in Christus zijn”.

De moderne westerse theologie heeft de “historische Jezus” losgemaakt van de “Christus van het geloof”. Het gaat er niet om dat we ons niet zouden interesseren voor de historiciteit van de persoon van Jezus maar dat wij zouden geloven en vertrouwen dat de tegenwoordigheid van Christus in ons en om ons is. Christus leeft! Hij leeft in ons en wij in Hem. Alleen dan kan je zijn weg gaan, zeker op momenten dat je zult moeten ondervinden dat de knecht inderdaad niet boven zijn heer staat: deze heer die gestorven is op het kruis.

Aanvaarden dat onze kracht van een andere oever komt, is een eerste, niet de enige belangrijke en onmisbare stap in het christelijk leven. Maar je leert wel anders met de dingen omgaan.

Lire la médiation du jour en français : L'amour


Foto credit: © Unsplash – CC0 – Stefan Kunze

Niet oordelen

Auteur: Patrick Lens
Datum: Woensdag, 28 april
Citaat: Joh. 12, 44-50

 

Als een licht ben Ik in de wereld gekomen.

Jezus is gekomen opdat iedereen leven zou hebben. Dat is wat Hij wil: ons het leven geven. Het geheim van elk echt christelijk leven is intimiteit met Jezus die ons zijn leven geeft, zijn Geest.

Het gaat er niet om dat je vele dingen zult moeten doen, het gaat niet om dwang. Jezus is gekomen als een Vriendelijk Licht. Kijk naar Hem, dan zul je het verschil met de duisternis zien. Luister naar zijn Woord, en je zult zien dat het je alleen maar goede raad geeft. Dan zal de weg zich wel vanzelf tonen.

Veranderen is niet gemakkelijk. Soms zit er maar één ding op: anders beginnen kijken naar jezelf en naar de situatie.

Je zal tot nieuwe inzichten komen. Je zal coïncidenties zien: feit en betekenis gaan samenvallen; onverwachte gebeurtenissen of ontmoetingen gaan nieuwe deuren openen; door je daaraan toe te vertrouwen en die weg te durven gaan, krijg je nieuw leven.

Op een zeker ogenblik ga je merken dat dat nieuwe leven veel beter is dan het oude. Goede ervaringen gaan de tekenen zijn die je nieuwe keuze bevestigen. Het is niet Jezus die ons zal veroordelen - als er moet geoordeeld worden - maar de feiten, en dat hoeft niet per se negatief te zijn.

Lire la médiation du jour en français : Le commandement


Foto credit: © Unsplash – CC0 – Evgeni Tcherkasski

Contextloos

Auteur: Patrick Lens
Datum: Dinsdag, 27 april
Citaat: Joh. 10, 22-30

 

Ik en de Vader, Wij zijn één.

In onze tijd is religie geprivatiseerd. Eigenaardig dat er in onze cultuur, ook bij ons hier in het Westen, zoveel hot items zijn, ook rond religie. De moderne mens denkt de religieuze vraag rationeel te kunnen oplossen. Alle religies zijn gelijk, waarom nog twisten?

Jezus’ tijd was nog geheel religieus. De vraag of Jezus de Messias was, leefde wel degelijk en ze verdeelde de opinies.

Maar Jezus geeft geen duidelijk antwoord op de vraag. De sfeer in het religieuze Jeruzalem was zo verziekt, dat dat wat Jezus ook zegde, totaal verkeerd begrepen zou worden. Jezus zegt alleen: kijk naar wat er gebeurt. En dan spreekt hij over de wondertekenen die gebeuren. Los van elke context kun je de vraag over Jezus in je leven niet beantwoorden. Buiten de verbinding hebben religieuze vragen eigenlijk geen zin, of beter: buiten de verbinding zul je er nooit een antwoord op krijgen.

Daarom spreekt Jezus ook hier weer over de herder en zijn schapen. Alleen in de verbinding, in de verbondenheid, leer je God kennen. Je moet er ook voor vechten, moeite doen. Alleen zo groeit er een band die je voor niets meer zou willen loslaten.  

Lire la médiation du jour en français : La vie éternelle


Foto credit: © Unsplash – CC0 – Markus Spiske

Conflict

Auteur: Patrick Lens
Datum: Maandag, 26 april
Citaat: Joh. 10, 1-10

 

Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Ik ben de deur van de schapen.  

Als wij aan een herder en zijn schapen denken, dan denken wij meestal aan een idyllisch en romantisch tafereel. Heel rustgevend. Maar we mogen niet vergeten dat de rede van Jezus over de goede herder geplaatst is in de context van het verhaal van de blindgeborene die uit de synagoge geworpen werd.

Jezus verwijt de Schriftgeleerden en de Farizeeën dat ze niet echt toebehoren aan het volk van gelovigen. Wie echt gelooft en oprecht op zoek is naar God, zal de stem van God horen die als een herder zijn volk roept en het samenbrengt.

Jezus zal de ware herder zijn. Hij zal zijn mensen naar buiten brengen. Hij zal aan het hoofd van een nieuw volk voorgaan. Hij zal door zijn volk worden gehoord, als een kudde die zijn herder herkent.

Hij zal een deur voor hen openen. Hij zal zelf de deur zijn. Het is het symbool van de opstanding: Jezus zal zijn schapen roepen. Hij leidt zijn volk tot leven in overvloed, waar het ware leven, het leven van de opstanding is. Hij gaat door de deur van het leven, en Hij zal zijn volk door dezelfde nauwe poort brengen.

Lire la médiation du jour en français : La voix


Foto credits: Flickr/Tom Jutte

Naar grazige weiden

Auteur: Patrick Lens
Datum: Zondag, 25 april
Citaat: Joh. 10, 11-18

 

 De goede herder geeft zijn leven voor zijn schapen.

Jezus kwam als een herder van zijn volk. Hij was bezorgd voor zijn volk en voor degene die hij ontmoette. Maar hij wist dat zijn missie op een dag tot een groot conflict zou leiden.

Wie was hij, deze rabbi uit Galilea, die zo vrijuit sprak? De priesters en schriftgeleerden hadden argwaan tegen hem.

De tempelpriesters in Jeruzalem waren erop gebrand het evenwicht met de Romeinen te bewaren. Ze waren een soort kaste geworden. Hun positie was een doel op zich geworden, zonder zich echt om de mensen te bekommeren. Ze hadden hun ziel verloren.

Jezus verweet hen dat zij niet echt de herder van hun volk waren. Werd er naar hen geluisterd door het volk?

Met de Farizeeërs had Jezus al een conflict. De Farizeeërs hadden de godsdienst van hun voorvaderen geradicaliseerd, maar de armen konden hun leer niet volgen. Een vervolgd volk lijdt, en het heeft iemand nodig die voor hen zorgt, in plaats van het steeds zwaarder te belasten.

Jezus zal de ware herder zijn van het volk. Hij zal zijn volk naar buiten leiden. Zijn volk zal naar hem luisteren, als een kudde die haar herder herkent. Hij zal een deur voor hen openen, een weg naar het rustige water, de grazige weide. Hij leidt zijn volk naar het leven in overvloed, naar het leven van de opstanding.

Daar ontstaat een nieuwe gemeenschap, waar mensen heel anders met elkaar omgaan. Wij mogen Jezus volgen, aan de hand van zijn Woord, en zo onze plaats ontdekken in de wereld van vandaag. Eens thuisgekomen bij God en bij anderen, voel je je beter en zul je vruchtbaar kunnen worden en ook zorg kunnen dragen voor anderen. Dat is de weg die de verrezen Christus ons vandaag wijst : vanuit hoop op nieuw leven, een gemeenschap vormen waar mensen echt welkom zijn.

Lire la médiation du jour en français : Identité


Foto credit: © Pexels – CC0 – Belle Co

Een hogepriester, ons nabij

Auteur: Anton Milh
Datum: Zaterdag 24 april
Citaat: Ps 116,13

 

Ik hef de beker tot dank voor uw weldaad.

De Psalmen bevatten enkele prachtige passages over oudtestamentische priesterspiritualiteit. Denk maar aan Psalm 110, die elke zondag tijdens de tweede vespers wordt gezongen: “Zoals Melchisedek bent u priester voor altijd”. Ook in Psalm 116 komt deze spiritualiteit tot uitdrukking: “Ik hef de beker tot dank voor uw weldaad”, of nog: “Ik draag een dankoffer aan U op en de naam van de HEER roep ik uit”. Net zoals joden geven christenen op liturgische wijze uiting aan hun dankbaarheid. Men denke maar aan de prefatie (hier letterlijk vertaald): “Waarlijk passend en billijk is het, redelijk en heilzaam, dat wij U altijd en overal dankzeggen, heilige Heer, almachtige Vader, eeuwige God, door Christus onze Heer”. Onze dankzegging en onze lofprijzing worden bemiddeld door de Verrezen Christus: “door Hem, en met Hem en in Hem”. Zeker voor katholieken kan het dus niet volstaan om in een rustig hoekje van het huis een dankgebedje te prevelen. Nee, onze dankzegging is gemeenschappelijk en publiek, en hangt niet af van onszelf, maar van Christus. In de tuin van het klooster waar ik woon staat een beeld van de Verrezen Jezus – met stigmata – in priestergewaad en met kelk in de hand. Enkele broeders vinden het geen mooi beeld, en vanuit esthetisch oogpunt hebben ze misschien wel gelijk. Maar het beeld herinnert ons eraan dat het Christus is die ons dankgebed leidt, begeleidt én er het voorwerp van is. Zijn kruiswonden wijzen ons erop dat Christus een hogepriester is, niet in een ivoren toren, maar ons nabij, “want Hij is in staat om mee te voelen met onze zwakheden” (Heb 4,15).

Lire la médiation du jour en français : Au-delà de nos échecs


Foto credit: iStock/wideonet

Leven in dankbaarheid

Auteur: Anton Milh
Datum: Vrijdag , 23 april
Citaat: Ps 117,2

 

Halleluja!

Geen kortere Psalm dan nummer 117. In de christelijke traditie is de Psalm nog net onderverdeeld in twee verzen, en in de bijbel die op mijn bureau ligt is hij met veel moeite uitgestrekt over vijf regels. “Alle volken, zing een lied voor de HEER, alle landen, verheerlijk de HEER. Zijn liefde reikt ver boven ons uit, de trouw van de HEER kent geen grenzen. Halleluja”. That’s it. Psalm 117 is een Psalm van gemeenschappelijke, jubelende dankbaarheid. Een Psalm die een goed tegengif biedt tegen de klaagcultuur. Zeker via de sociale media krijgen we heel veel nieuws binnen, en is de drempel om snel te reageren en ons ongenoegen te uiten erg laag geworden. Ook christenen maken zich er schuldig aan: zowel leken als priesters als kloosterlingen. Drukken we onze dankbaarheid met hetzelfde gemak uit als onze frustratie? Nochtans moet dankzegging (in het Grieks: eucharistie) de basishouding zijn van het christelijke leven: God danken om zijn Schepping, om het leven ons gegeven, om de mensen die Hij op ons pad brengt, om zijn vergeving voor onze misstappen, om zijn liefde tot het uiterste, om zijn geborgenheid waarin Hij ons uiteindelijk weer zal opnemen. De Psalmist wist het al, zo lang geleden: om die dankbaarheid uit te drukken, heb je niet veel woorden nodig. Zo’n dankbaarheid wordt in de eerste plaats samen beleefd, en dan bezegeld met een kort maar krachtig “Halleluja!”

Lire la médiation du jour en français : Ouvre-toi à sa nouveauté


Foto credit: Flickr/Samurai John [CC]

Meer dan een wachter uitkijkt naar de morgen

Auteur: Anton Milh
Datum: Donderdag, 22 april
Citaat: Ps 66,20

 

Zijn liefde heeft Hij mij niet ontzegd.

De constituties van de dominicanenorde vragen dat in elk klooster minstens eenmaal daags samen Psalm 130 gereciteerd wordt, beter gekend onder zijn Latijnse openingswoorden: De profundis. De Psalm wordt gebeden voor de zielenrust van overleden broeders en weldoeners. Het begin is donker, droevig en zelfs angstig: vanuit de diepten van ellende, eenzaamheid en dood wordt God aanroepen, wordt Hem gesmeekt te luisteren naar de opstijgende jammerklacht en zich niet voorgoed van de mens af te wenden omwille van diens zondigheid. Dan is er echter een keerpunt in de Psalm: bij God is vergeving en barmhartigheid, zodat wij niet ijdel hopen op verlossing. Het einde van Psalm 66 schrijft zich in in eenzelfde dynamiek. God verhoort de gebeden van de mens indien deze geen zondigheid blijft koesteren in zijn hart. “Mijn gebed heeft Hij niet afgewezen en zijn liefde heeft Hij mij niet ontzegd”. Het bidden van deze Psalmen behoedt ons voor elke vorm van zelfrechtvaardiging. Wij zijn niet verlost omdat we zoveel geld storten op de bankrekening van een of andere vzw, of omdat we er toch zo’n verlichte ideeën op na houden. Wij zijn verlost omdat God, in zijn barmhartigheid, ons zijn Zoon heeft gezonden, die onze zonden op zich heeft genomen en ons er door zijn kruisdood en Verrijzenis van heeft bevrijd. God bevrijdt zijn volk, daar hebben wij op geen enkele manier verdienste aan. We worden dus opgeroepen niet voor god te spelen, maar God God te laten zijn. Hij is de enige naar wie ons hart moet uitkijken, “meer dan wachters uitkijken naar de ochtend”, zoals het De profundis het zo treffend uitdrukt.

Lire la médiation du jour en français : Stimuler notre courage


Foto credit: Flickr/Robert Howell [CC]

In een ander, nieuw licht

Auteur: Anton Milh
Datum: Woensdag, 21 april
Citaat: Ps 66,5

 

 Komt en zie de werken van God.

Deze Psalm is een loflied op God om de vele wonderdaden die Hij voor het volk Israël verricht. In dit eerste deel staat de herinnering aan de Exodus en de tocht door de Rietzee centraal: “Hij heeft de zee begaanbaar gemaakt, en te voet trokken zij door de stroom”. Maar de Psalmist buigt zich niet enkel over het verleden. Hij roept zijn toehoorders op ook de werken van God in het heden te zien. Zeker in de Paastijd brengt dit ons bij Jezus’ Verrijzenis, de bevestiging van de Exodus, een nieuwe tocht van bestemd-zijn-tot-de-dood naar bestemd-zijn-tot-het-leven. De Verrijzenis plaatst alles in een ander, nieuw licht. Dit zelfs op zo’n manier, dat we kunnen zeggen dat de Verrijzenis het enige echte novum is in verleden, heden en toekomst van de mensheid. Christenen leven niet vanuit een verhaal waarin de Verrijzenis gewoon een narratief element is naast de andere, hoogstens een dramatische plot twist. Voor christenen is de Verrijzenis het absolute centrum. De Verrijzenis is de bron in de oase: zonder deze bron geen groen, geen vruchten, geen verfrissing. Maar zonder deze bron ook geen woestijn, want dat iets woestijn is, weten we maar omdat we ook weten dat er iets is dat niet woestijn is. Laat ons dan deze Paastijd benutten om de wereld om ons heen te bezien vanuit het perspectief van de Verrijzenis. Pas dan zullen de “werken van God” ons helder voor ogen komen, zijn genadige handelen onder ons, en kunnen we “buigen voor U, zingen voor U, een lied zingen op uw Naam”.

Lire la médiation du jour en français : Joie et lumière


Foto credit: Flickr/frontriver [CC]

Omwille van uw Naam

Auteur: Anton Milh
Datum: Dinsdag, 20 april
Citaat: Ps 31,4

 

Omwille van uw Naam, leid mij en geef mij rust.

In de lagere school zat een jongen in mijn klas wiens ouders slechthorend waren. Op een dag legde hij uit hoe ze voor de communicatie bij hem thuis gebruikmaakten van gebarentaal. Een leerling vroeg: ‘Hoe spreek je in gebarentaal iemand aan met zijn voornaam? Als je Max heet, kan je dit nog snel spellen, maar dat duurt al heel wat langer als je Marie-Alphonsine heet!’ Mijn klasgenoot antwoordde: ‘Van kinds af aan word je goed in de gaten gehouden: wie je bent, hoe je samenleeft met anderen. Een bepalende karaktertrek – die in één gebaar kan worden uitgedrukt – wordt je vervolgens als naam gegeven’. Iemands naam is dus geen willekeurig etiket, maar drukt uit wie die persoon in wezen is. Omdat iemand een glimp van zich heeft laten opvangen, kan hij een naam krijgen, en omdat hij een naam heeft, is hij aanspreekbaar. Zo kan de Psalmist aan God vragen: “Omwille van uw Naam, leid mij en geef mij rust”. Omwille van uw Naam, dat wil zeggen: om wie Gij ten diepste zijt, om hoe Gij uzelf aan ons getoond hebt. In het verleden heeft God zich reeds getoond als de leidsman van zijn volk, die het gidst naar vrede en overvloed. Denk maar aan Psalm 23 (1-3): “De HEER is mijn herder, het ontbreekt mij aan niets. Hij laat mij in grazige weiden rusten, Hij voert mij naar vredig water, daar geeft Hij mij nieuwe kracht. Hij leidt mij op het rechte spoor, omwille van zijn Naam.” Vanuit deze ervaring van wie God is en hoe Hij met mensen omgaat, mogen ook wij vandaag Hem vragen om richting en rust.

Lire la médiation du jour en français : Au bout de l’amour


Foto credit: Flickr/Gianluca Carnicella [CC]

Een Psalmvers bij het opstaan

Auteur: Anton Milh
Datum: Maandag, April 19th
Citaat: Ps 119,30

 

Ik kies het pad van de trouw, ik hou uw voorschriften voor ogen.

In het boek Psalmen staat vanaf nummer 1 de gedachte van de ‘twee paden’ centraal. Het eerste pad wordt bewandeld door diegene die zich niet enkel aan Gods geboden houdt, maar hier ook vreugde aan beleeft. Het is een pad dat leidt naar menselijk geluk. Het tweede pad is dat van de zondaar, diegene die bewust afwijkt van Gods Wet en hier zelfs de spot mee drijft. Het is een pad dat leidt naar het niets, want de zondaar zal uiteindelijk uiteen geblazen worden als kaf door een windvlaag. In de Psalm die we vandaag lezen komt dezelfde thematiek terug: “Ik kies het pad van de trouw, ik hou uw voorschriften voor ogen”. Hoe wij deze woorden lezen hangt af van dag tot dag. Er zijn dagen dat het goed gaat: we voelen in ons de levenslust en de drang om het goede te doen. Vol overtuiging zingen we dan de Psalmist na. Maar er zijn ook dagen dat het minder gaat: we voelen ons onzeker en struikelen. We fluisteren dan de hierboven aangehaalde woorden met bevende stem, terwijl we het stof nog uit onze ogen wrijven. God weet best dat we zowel sterke als zwakke momenten hebben. Hij inviteert ons echter dag in, dag uit om de keuze te hernieuwen voor het pad van zijn Wet, het pad naar ons geluk. Laat ons ’s ochtends bij het opstaan dit Psalmvers prevelen, en zo mensen van de Opstanding worden. Mensen die met de hulp van Gods Geest zich voornemen om het pad in te slaan dat Hij ons wijst.

Lire la médiation du jour en français : Sur tous les toits du monde !


Foto credit: Flickr/ruminatrix [CC]

Hij komt werkelijk onder ons aanwezig

Auteur: Anton Milh
Datum: Zondag, 18 april
Citaat: Lc 24,41

 

Hebben jullie hier iets te eten?

Tussen de eerste twee coronagolven lieten de gezondheidsmaatregelen het even toe om mijn grootmoeder te bezoeken. Niet dat ik haar in de tussentijd helemaal niet meer gezien had: ik was wel eens bij haar op het terras geweest, terwijl zij een paar meter verder in de deuropening stond. Maar nu was ik écht op bezoek, en dat wil zeggen: samen eten. Ik ging naar de bakker om broodjes en naar de slager om haar en mijn favoriete beleg te halen. Samen de maaltijd delen is écht bij elkaar zijn. De verrezen Jezus doet hetzelfde wanneer hij onder zijn leerlingen aanwezig komt. Hij toont niet enkel zijn kruiswonden, om duidelijk te maken dat hij het is, maar vraagt of ze niet wat proviand bij zich hebben en hij eet het op waar ze bij zijn. De verrezen Jezus is geen fantoom, maar werkelijk in hun midden. Dan begint Jezus aan zijn leerlingen de Schrift uit te leggen in het licht van al wat ze hebben meegemaakt de voorbije tijd: lijden, dood en verrijzenis. De aanwezigheid in de maaltijd brengt de diepste betekenis van de Schrift naar boven, en die betekenis van de Schrift verklaart waarom Jezus onder hen aanwezig is. Zo worden ook wij uitgenodigd de heilige Mis te beleven: een gemeenschappelijke viering, waar Woord en Brood elkaar wederzijds verhelderen, waarbij iets van de sluier wordt opgetild van het mysterie van Jezus’ werkelijke tegenwoordigheid.

Lire la médiation du jour en français : Evangéliser les profondeurs


Foto credit : iStock/Shaiit

400 x wees niet bang!

Auteur: Annemie Deckers
Datum: Zaterdag, 17 april
Citaat: Psalm 107, 30

 

Hij bracht hen naar een veilige haven.

Ons leven verloopt niet altijd als een kalm tochtje over het water. Vaak komt onze boot in woelige wateren terecht en regelmatig krijgen we tegenwind. We worden geconfronteerd met problemen, persoonlijk en maatschappelijk, we lijden onder de lockdown, we hebben angst voor het coronavirus, we stellen ons vragen bij de toekomst van onze planeet, we vragen ons af hoe het verder moet met de kerk, …

En vaak hebben we het gevoel dat onze problemen ons overspoelen en dat we dreigen kopje onder te gaan.

Ook de boot van de eerste christenen kwam regelmatig in een storm terecht en dreigde soms te kapseizen, getuigen de evangelisten.

Maar in al die verhalen lezen we ook hoe de leerlingen geloofden dat zij er niet alleen voor stonden, dat ze zich niet moesten laten bepalen door de angst. Want telkens opnieuw hoorden ze de boodschap: Wees niet bang.

We kunnen het bijna 400 maal lezen:  in de psalmen, bij de profeten, in de evangelies, in de brieven, telkens anders verwoord maar altijd met dezelfde boodschap:  Wees niet bang, want Ik ben bij je. Vrees niet, want ik ben jouw God (Jes.41, 10).

In de storm is God bij me, Hij neemt het roer van mijn boot niet over maar Hij geeft me wel de kracht om de moed niet te verliezen en om te blijven varen, ook als de golven steeds groter worden, ook als mijn boot ondertussen schade heeft opgelopen.

En ik durf me aan Hem toevertrouwen want ik geloof dat Hij steeds opnieuw “de storm tot zwijgen zal brengen en mij naar een veilige haven brengen” (ps. 107, 29-30).

Lire la médiation du jour en français : La table et la parole

Met mijn hart kijken met jouw hart

Auteur: Annemie Deckers
Datum: Vrijdag , 16 april
Citaat: Mc. 10, 21

 

Jezus keek hem liefdevol aan.

Bij het lezen van Mc. 10, 17-22  werd ik getroffen door de manier waarop Jezus volgens Marcus naar de man keek:  “liefdevol”, letterlijk staat er: “Terwijl hij hem aankeek, toonde hij hem zijn liefde.” Ook Matteus en Lucas vertellen dit verhaal maar zij vermelden niet hóe Jezus naar de jongeman keek.

Je kan op vele manieren naar mensen kijken: er zijn blikken die angst aanjagen, blikken die vernederen, blikken die oordelen, veroordelen, blikken vol vooroordelen,...

Maar er zijn ook liefdevolle blikken en die blikken doen mensen leven, geven vertrouwen, drukken waardering uit…. Een liefdevolle blik kan nieuwe mensen van ons maken, doet ons geloven in onszelf en nodigt ons uit om boven onszelf uit te stijgen.

Zo zie ik de Vader naar de verloren zoon kijken,  zo zie ik God naar mensen kijken.

In 1 Samuel 16, 7 lezen we “Het gaat niet om wat de mens ziet: de mens kijkt naar het uiterlijk, maar de Heer naar het hart”.

Zo kijkt Jezus naar mensen.

Zo wil ik naar mensen leren kijken: naar hun hart en niet naar hun uiterlijk of hun gedrag.

En dan zal ik mensen zien die kostbaar en waardevol zijn in Gods ogen, mensen met een verlangen naar hoop, naar liefde, naar vrede, mensen op zoek naar geborgenheid.

Jezus keek de jongeman liefdevol aan maar hij verplichtte hem tot niets.

Jezus kijkt ons liefdevol aan en Hij verplicht ons tot niets. Hij nodigt ons alleen uit om met diezelfde liefdevolle blik naar mensen te kijken.

Moge God mij ogen geven die naar mensen kijken zoals Hij naar mij kijkt.

Dan zal ik in ieder van hen de Ander zien, “de weerloze kwetsbare mens die appèl doet op mijn verantwoordelijkheid“ (Levinas) en bidden dat God zich ook over hem mag ontfermen.

Lire la médiation du jour en français : Que ta volonté soit faite !

Getuigen is een levenshouding

Auteur: Annemie Deckers
Datum: Donderdag , 15 april
Citaat: Hand. 5, 18-19

 

Ze lieten de apostelen gevangen nemen en opsluiten. Maar ’s nachts opende een engel van de Heer de deur van de gevangenis.

Met Pinksteren gebeurt het wonder : de leerlingen komen als nieuwe mensen naar buiten en verkondigen vrijmoedig in woord en daad de blijde boodschap. En hun optreden heeft succes: velen bekeren zich en de jonge gemeente leeft in grote harmonie samen. Dit roept afgunst op bij de leidende klasse. Dus worden de verkondigers van de vrijheid gevangen genomen.

Maar ’s nachts opent de engel de deuren. En waar het gezag zegt: je mag niet spreken, zegt de engel: je moet spreken. Je moet spreken over alles wat dit nieuwe leven aangaat.  Het werk van God laat zich niet tegenhouden, verdedigt Petrus zich later voor de raad, en we moeten God meer gehoorzamen dan mensen. Een uitspraak die van veel geloof en van veel durf getuigt!

De apostelen werden opgesloten, ik sluit vaak mezelf op in de zelf gebouwde gevangenis van mijn eigen “ik”,  mijn vooroordelen,  mijn maatschappelijke en materiële banden, …… maar ik weet dat ook ik geroepen ben tot een innerlijke vrijheid die mij, vrij van alle valse goden, de kracht geeft om mijn verantwoordelijkheid te nemen tegenover God en ieder ander.

Die bevrijding kan ik niet zelf bewerkstelligen,  die moet van buiten af komen. En ook naar mij zendt God engelen om die gesloten deur te openen. Ik weet niet hoe dat gebeurt , ik kan niet bepalen wanneer het gebeurt en ik weet ook niet wie die engel is maar ik geloof dat het gebeurt. Maar dan is telkens weer de vraag: wil ik bevrijd worden? Heb ik de moed en het geloof om door de geopende deur te stappen om, zoals de apostelen, “God te gehoorzamen” en in alle vrijmoedigheid in woord en daad met de hulp van de Geest te getuigen van een geloof dat mensen bevrijdt, ook als ik daarbij tegen de stroom moet inroeien? Durf ik dat? Niet alleen op momenten dat ik me goed voel en alles goed gaat maar, zoals de apostelen dagelijks onderricht bleven geven,  iedere dag opnieuw want:  getuigen is een levenshouding.

Lire la médiation du jour en français : Du ciel à la terre

Wees altijd verheugd!

Auteur: Annemie Deckers
Datum: Woensdag, 14 april
Citaat: Fil. 4,4-5a

 

Laat de Heer uw vreugde blijven; ik zeg u nogmaals: wees altijd verheugd. Laat iedereen u kennen als vriendelijke mensen.

Wij verkondigen een blijde boodschap maar zijn wij ook blije, vreugdevolle mensen?

Of is het zoals Nietzsche zegt “dat die verlosten er een beetje meer verlost zouden mogen uitzien”?

Ook Paus Franciscus betreurt het dat “er christenen zijn die een levensstijl van een Veertigdagentijd zonder Pasen lijken te hebben” (EG 6)

En dan moet ik aan Paulus denken. Paulus had geen maatschappelijk aanzien, hij was niet rijk, had geen vaste woonplaats, geen vrouw of kinderen. Daarnaast  heeft die man zo ongeveer alle beproevingen meegemaakt die je maar kan meemaken: hij werd gevangen genomen, gemarteld, heeft schipbreuk geleden, werd niet aanvaard, stootte op onbegrip en afvalligheid… In zijn brieven spreekt Paulus vrijmoedig over alles wat hem is overkomen maar dat heeft hem niet klein gekregen. Hij klaagt niet en hij is niet verbitterd.  “Ik ben tegen alles bestand door Hem die mij kracht geeft” (Fil.4, 13). Paulus vindt zijn vreugde in de navolging van Christus. Ook Bonhoeffer schrijft dat navolging een vreugde is en de bevrijding van mensen betekent:  “Jezus vraag niet het onmogelijke of onmenselijke: zijn gebod wil nooit leven vernietigen maar leven bewaren, sterken, genezen”.

Vooral in de Brief aan de Filippenzen  spreekt Paulus voortdurend over de vreugde die hem vervult en roept hij de gemeenteleden op om vanuit die vreugde te leven :  Laat de Heer uw vreugde zijn.

Paulus schrijft deze brief in gevangenschap maar die omstandigheden kunnen hem niet van zijn blijdschap beroven want hij voelt zich innerlijk vrij, bemind en gedragen door God.

Daarom roept hij de gelovigen op : Laat de Heer uw vreugde blijven en laat iedereen u kennen als vriendelijke mensen (Fil.4, 5).

Want vreugdevolle mensen zijn vriendelijke mensen. Het zijn blije mensen die in harmonie leven met zichzelf, met hun omgeving en met God.

Hun vreugde is geen voorbijgaand tijdelijk goed gevoel, hun vreugde is een levenshouding.

Zijn wij  blije, vreugdevolle christenen?

Lire la médiation du jour en français : Un ange passe

 

Ik geef je een levend hart

Auteur: Annemie Deckers
Datum: Dinsdag , 13 april
Citaat: Rom. 8,4

 

Opdat de eis van de wet vervuld zou worden door ons die leven volgens de Geest.

Nikodemus is een Farizeër, hij kent de Thora en probeert waarschijnlijk te leven als een vrome Jood. Hij is nieuwsgierig naar Jezus en zijn relatie met God. Maar Jezus maakt hem al vlug duidelijk dat het Koninkrijk van God geen kwestie van ratio en discussie is.  Om het Koninkrijk van God te zien, moet je “opnieuw” of beter “van boven” geboren worden, moet je de oude mens afleggen en je laten bezielen door Gods Geest.

En die Geest die waait waarheen hij wil en wanneer hij wil, laat zich niet insluiten en komt niet op bestelling. Denk we maar aan de Pinksterervaring van de apostelen.

Maar opdat die Geest ons van binnenuit kan herscheppen en veranderen zullen we onszelf moeten durven loslaten en ons durven toevertrouwen aan de Ander.

Nikodemus begrijpt het niet. Hij kent nochtans de profetie van Ezechiël: “Ik zal jullie een nieuw hart en een nieuwe geest geven, ik zal je versteende hart uit je lichaam halen en er een levend hart voor in de plaats geven. Ik zal jullie mijn geest geven en zorgen dat jullie volgens mijn wetten leven” (Ez.36, 26-27).

En leven volgens de wet is volgens Paulus leven volgens de wet zoals ze door God bedoeld is (Rom.8, 4), geen blind navolgen van regeltjes maar in elke tijd en in elke situatie openstaan voor het nieuwe en ons laten leiden door de Geest,  gericht op wat de Geest wil.

Dan zullen mensen in ons handelen en spreken de vruchten van de Geest mogen ervaren: liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing (Gal.5, 22-23).

Je laten leiden door de Geest. Dat is de uitdaging, elke dag opnieuw,  je laten leiden door de Geest zo dat “de Geest die in ons een nieuw begin heeft gemaakt, dat de Geest die ons bewoont, kan voltooien wat Hij in ons begonnen is”.

Lire la médiation du jour en français : Là où croît le péril croît aussi ce qui sauve

Je moet van twee kanten komen om elkaar te ontmoeten (Stef Bos)

Auteur: Annemie Deckers
Datum: Maandag, 12 april
Citaat: Jo 3, 1-2

 

Er was onder de Farizeeën iemand die Nikodemus heette. Hij behoorde tot de voornaamsten van de Joden. Eens kwam deze in de nacht bij Hem.

De Farizeeër Nikodemus kwam op een nacht naar Jezus. Blijkbaar was dat niet zo ongewoon. De avond- en nachturen zijn in de Joodse traditie een goede tijd voor bijbellezing en studie van de Thora.

Ik denk dan ook dat niet het tijdstip waarop hij naar Jezus kwam zo belangrijk is maar wel het feit dát hij kwam.

Hij, een vooraanstaande Farizeeër, blijft niet in zijn grote gelijk. Nikodemus durft de confrontatie aan, hij durft zich kwetsbaar opstellen. Hij spreekt Jezus respectvol aan als rabbi en erkent dat Hij van Godswege komt. Hij is geïnteresseerd in Jezus.

Hij luistert naar Hem, gaat niet in discussie maar probeert te begrijpen wat Hij zegt. Hij staat open voor Jezus en wil nadenken over zijn antwoorden. En Jezus neemt Nikodemus ernstig.

Nikodemus is geen leerling van Jezus geworden maar dat heeft hem er niet van weerhouden om het voor Jezus op te nemen tegenover de Farizeeën die Jezus wilden gevangennemen. (Jo.7, 51) . En na Jezus’dood zorgt hij samen met Jozef van Arimathea voor een joodse begrafenis, waarbij  Nikodemus de nodige kruiden meebrengt. (Jo, 19, 38-40)

Een Jood die nieuwsgierig is naar de geloofsbeleving van een andere Jood en daar respect voor opbrengt!

In onze kerk verschillen mensen soms van mening en beleven ze hun geloof op verschillende manieren. Er zijn gelovigen die het daar moeilijk mee hebben. Men spreekt dan van traditionalisten, conservatieven, progressieven. …Zouden deze criteria voor God belangrijk zijn? Of zijn er meerdere en gelijkwaardige wegen om tot God te komen?

Je moet inderdaad van twee kanten komen om elkaar te ontmoeten.

Lire la médiation du jour en français : Celui qui ne connaît pas l’histoire est-il condamné à la revivre ?

Thomas of de tweeling geloof en twijfel

Auteur: Annemie Deckers
Datum: Zondag, 11 april
Citaat: Joh. 20, 27

 

Steek uw hand uit en leg die in mijn zijde, en wees niet langer ongelovig maar geloof.

Zijn naam was Thomas, in het Grieks Didymus,  en dat betekent tweeling. De tweeling geloof en twijfel? Hij was er niet bij toen de Heer een eerste maal aan de leerlingen verscheen. Toeval? Was hij teleurgesteld? Was hij bang? En dan komt dit bericht: wij hebben de Heer gezien.

Daar had Thomas met zijn kritische geest moeite mee. Had hij niet zelf gezien dat Jezus dood was?

Is die verrezen Jezus wel dezelfde als die Jezus die hij aan het kruis gezien heeft? Hij wil het zelf zien eerder dan de anderen te geloven.

Thomas is eerlijk. Hij verbergt zich niet achter vrome praatjes. Hij durft dingen in vraag stellen. En de anderen nemen hem dit niet kwalijk. Ook mensen die twijfelen en zoekend zijn vinden een plaats in de gemeenschap.

Twijfel en vragen hebben ook hun plaats in onze relatie met God: God is niet bang van een eerlijke vraag. Voor Hem moet je je vragen en je twijfels niet verbergen achter theoretische beschouwingen en vrome praat.

Ook Jezus neemt het zoekend vragen van Thomas  ernstig: Hij komt naar hem toe. Door de gesloten deur. Jezus laat zich aan Thomas kennen en komt doorheen de gesloten deur van zijn zoekende twijfel. 

En in de gewonde Jezus ziet Thomas dat de dood, ontgoocheling, pijn en verdriet niet het laatste woord hebben. 

Terwijl de leerlingen gewoon maar “blij” waren toen ze Jezus zagen, brengt het zien van Jezus Thomas  tot de gelovige belijdenis dat deze gekruisigde Jezus de levende God is, de God die mensen nabij is, ook als ze zoekend zijn, ook als ze twijfelen.

Lire la médiation du jour en français : Un corps mystique et économique

Ontgoocheling in de kerk

Auteur: Ignace d'Hert
Datum: Zaterdag , 10 April
Citaat: Marcus 16, 9-15

 

Er is veel te doen onder exegeten over het laatste stuk van het Marcusevangelie. De meesten delen de mening dat Marcus oorspronkelijk eindigt bij de vrouwen die compleet ondersteboven zijn en gewoon op de vlucht gaan, niet wetend wat te doen (zie Marcus 16, 8). Een dergelijk einde klinkt wellicht te abrupt, zonder perpectief van hoop. Het verhaal dat we vandaag lezen (Marcus 16, 9-15) wil hieraan verhelpen. De eerlijkhed gebiedt te erkennen dat ook de tweede poging nauwelijks lukt. De leerlingen geloven zelfs elkaar niet.

We herkennen ons in deze situatie. Er is geen enthousiasme meer om Jezus te volgen. Inzet voor menselijkheid en mensenrechten gebeurt ook in de seculiere ruimte, los van het evangelie. Velen zien niet welke betekenis een kerkgemeenschap daar kan aan toevoegen.  “Kerk” is nog te zeer beladen door negatieve bijklanken. Dogmatisme, moralisme, seksueel misbruik, machtsdrang, noem het maar op.

We hoeven niets te ontkennen of goed te praten. Maar er is ook een andere kant. Mensen vinden elkaar in een gedeelde zoektocht naar verdieping en hechte verbondenheid. Ze begrijpen de  betekenis van Jezus’ leven als een diep geluk  omdat ze de ervaring van het nieuwe leven mogen smaken. De vreugde om  het tijdperk van de verrezene waar ze deel van zijn. Ook dat is realiteit. Het gebeurt op zoveel plaatsen.  Ook in de passage in het evangelie vandaag lezen we een verwijzing naar de Emmausgangers. Er is veel hardleersheid, maar af en toe ook een teken van hoop. Dat mogen we koesteren.

Lire la médiation du jour en français : Quand la chair parle


Foto credit: Flickr/Daniel Jolivet [CC]

Raak me aan

Auteur: Ignace d'Hert
Datum: Vrijdag, 9 april
Citaat: Lucas 24,35-48


Het is ons in deze coronatijden streng verboden geweest elkaar aan te raken. Enkel de heel dichte bekenden, huisgenoten en partners, mochten we een knuffel geven. Maar verder was er enkel "verboden toegang". Het motto luidde: "Afstand houden omwille van het overleven". We hopen dat het zo vlug mogelijk voorbij is. Er is geen leven mogelijk zonder lichamelijke nabijheid, zonder aanraking. Het is dan ook begrijpelijk dat Jezus zijn vrienden vraagt hem aan te raken. Het is als het ware de proef op de som. Hij is geen zuivere geest.

Toch is er iets bijzonders aan het lichaam van Jezus. Het draagt de tekenen van zijn lijden en sterven. Hij is geen natuurlijke dood gestorven. Hij is geëxecuteerd door kruisiging. De dood die voorbehouden was voor het uitschot en de opstandelingen. Een publieke blamage. Op die manier wilden de religeuze leiders liefst zo vlug mogelijk de herinnering aan zijn naam uitwissen en er voor zorgen dat hij zou worden vergeten. Maar dat is niet gelukt. De beweging die Jezus op gang heeft gebracht vindt uitbreiding onder de joden, maar ook daarover heen, bij de zogeheten heidenen. De gekruisigde is de verrezene, en de verrezene is niemand anders dan de gekruisigde. Paulus kan het maar niet genoeg gezegd krijgen.

En nu, over zijn dood heen, vraagt hij aangeraakt te worden. En samen met zijn vrienden te eten. De dood kan hem blijkbaar niet gevangen houden. De Jezusbeweging is geen zuiver geestelijke beweging, maar een beweging die gestalte krijgt in betrokkenheid op de levende mensengemeenschappen die overal gestalte krijgen. Het lichaam van Christus.

Lire la médiation du jour en français : L'équerre et la folie


Foto credit: iStock/PeopleImages

Een vreemde gast

Auteur: Ignace d'Hert
Datum: Donderdag, 8 april
Citaat: Lc 24, 13-35


Je hebt het wel eens meegemaakt. Uitgenodigd op een party waar het niet slecht is, maar ook niet echt goed. Tot die ene persoon opdaagt waardoor alles anders wordt. Niet omdat die mens zoveel spectaculairs uithaalt, maar gewoon door haar aanwezigheid en de aandacht waarmee zij mensen aanspreekt. De sfeer is helemaal opgefleurd. Zij geeft je zo'n goed gevoel. Nu wil je nog wat blijven. Want er gaat iets van haar uit dat je niet wil missen. Die voelbare intensiteit!

Het was met Jezus' vrienden behoorlijk slechter gesteld. Ik heb het even over die twee die op weg zijn naar huis, weg van Jeruzalem waar Jezus was gekruisigd. Alles ziet er somber uit. Ieder heeft zijn eigen gedachten aan wat zo mooi had kunnen worden. Maar nu is alles voorgoed begraven. En dan is er die vreemde man die met hen meeloopt. Hij vraagt wat hen zo somber stemt. Ze storten het uit: de pijn en het verdriet, de ontgoocheling en de frustratie. Het lucht zichtbaar op. Blijf nog wat, vragen ze hem. Het is zo'n warme mens.

Aan tafel wordt nog meer verteld. Zo gaat het ook bij ons. Wanneer de sfeer er is leggen we onze ziel bloot voor elkaar.  We hebben het over de kinderen en hoe lastig ze het hebben met die corona, maar ook de trots is voelbaar om wat ze reeds gepresteerd hebben. En we vertrouwen er op dat het straks beter wordt. En neen, het verdriet om het verlies is niet voorbij. Maar even mochten we een moment van opluchting ervaren. Dank zij die vreemde mens die we aan tafel mochten ontvangen.

Lire la médiation du jour en français : Le soin du jardinier


Foto credit: iStock/ViewApart

Noem me bij mijn naam

Auteur: Ignace d'Hert
Datum: Woensdag, 7 april
Citaat: Johannes 20, 11-18

 

Er is veel over gespeculeerd of Jezus al dan niet een relatie heeft gehad met Maria Magdalena. We zullen het - jammer of niet - nooit weten. Zelfs Oprah Winfrey kan dit geheim niet onthullen. Toch heeft de kwestie in bepaalde kringen behoorlijk wat commotie veroorzaakt. Het kan ook niet ontkend worden dat ze een opvallende plaats inneemt in de evangeliën. Dat geldt ook nog voor andere figuren. Zacheus bijvoorbeeld. Niet bepaald een arme sukkelaar die moest krassen om het einde van de maand te halen.  Het zal wel iets meer dan een sobere broodmaaltijd zijn geweest die hij Jezus voorzette. Er zou een hele resem mensen kunnen genoemd worden die de norm van kerkelijke deftigheid niet haalt, waar Jezus zich thuis bij voelt.

De ontmoetingen spelen zich niet af bij gelegenheid van een kerkdienst. Ze gebeuren à l’improviste. Maar Jezus ziet hen. Hij heeft hun verlangen gezien. Dat hadden ze niet verwacht. En hij spreekt hen aan. Nog straffer. Zowel voor Maria Magdalena als voor Zacheus betekent het een nieuw begin. Dat ze gekend zijn en bij name genoemd worden is een formidabele erkenning. Een bevestiging. Voor Jezus zijn ze de moeite waard.

De reactie blijft niet uit. Maria van Magdala overwint haar tranen en op Jezus’ woord gaat ze op weg met haar boodschap naar de andere leerlingen. En Zacheus ? Uit eigen beweging deelt hij de helft van zijn bezittingen uit aan de armen. Het zijn nieuwe mensen geworden. Ze zijn overgestapt in het tijdperk van de verrezen Christus.

Lire la médiation du jour en français : Le regard de Pierre


Foto credit: iStock/Motortion

Aanbidden of navolgen

Auteur: Ignace d'Hert
Datum: Dinsdag, 6 april
Citaat: Matteus 28, 8-15


De verhalen over ontmoetingen van Jezus met zijn vrienden na zijn dood missen elke logica. Het is ook begrijpelijk. Er is zoveel dat je tegelijk wil vertellen dat je struikelt over je eigen woorden. Zo gaat het nu eenmaal bij het afscheid van een geliefde. De emoties spelen je parten. Je weet niet waar eerst gekeken. Het is niet anders bij Jezus. Ofschoon het Jezus zelf is die probeert rust te brengen bij zijn vrienden: "wees gegroet". In een eerste reactie willen zij hem vastgrijpen, hem omknellen. Ze willen hem namelijk zo graag terug.  Maar dat kan niet. Jezus stuurt hen op weg naar Galilea, hun thuisbasis, waar hij ook zelf zijn tocht was begonnen. Daar moet het tenslotte gebeuren. In de eigen thuisbasis. Hij wil niet op een voetstuk geplaatst worden. Hij vraagt geen aanbidding. 

Nochtans, aanbidding is lange tijd belangrijk geweest als religieuze houding. Uiteraard gold enkel God als aanbiddenswaardig. Maar door zijn verrijzenis kwam Jezus toch dicht in zijn buurt. Daar speelde de aanbidding van het allerheiligste sacrament een belangrijke rol in.  Zegeningen met de geconsacreerde hostie heetten een bijzondere spirituele kracht te ondersteunen. De spiritualiteit van aanbidding genoot de voorkeur van de officiële kerk. Een spiritualiteit van navolging - vooral wanneer deze begrepen werd als maatschappelijk of sociaal engagement – stond een trapje lager.

Uiteraard hoeft het ene niet te gaan ten koste van het andere, maar Jezus vroeg van zijn leerlingen navolging. Hij vroeg geen aanbidding.  Navolging gebeurt in het dagelijkse leven waar we zijn voorbeeld op een creatieve manier vertalen in de dienstbaarheid die van ons wordt verwacht.

Lire la médiation du jour en français : En quête


Foto credit: Flickr/maximilianschiffer [CC

De dood voorbij

Auteur: Ignace d'Hert
Datum: Maandag 5 april
Citaat: Matteus 28, 8-15


Paasgeloof gaat niet over een terugkeer uit de dood. Nergens in het evangelie wordt verteld dat Jezus “gezond en wel” uit het graf is gestapt. Er is, na de dood, geen weg terug. De dood is evenwel geen eindpunt. Er is een “verder”. Er is een leven in Jezus’ voetspoor dat ons leven en onze dood niet ontkent, maar overstijgt. Een leven dat iets van God zichtbaar maakt. Dat begint hier en nu, in dit leven.

Soms word je geraakt tot in het diepste van je ziel door een ontmoeting die je er bovenop helpt. Je voelt je begrepen. Aanvaard. Dat zindert na, het draagt je verder. Of je wordt gedreven door een grote liefde: voor je kind, je partner, je vriend of vriendin. Die kleine woordjes vol zorg bij elk afscheid : “je zult toch voorzichtig zijn”. Die kus, hoe vluchtig ook, als teken van verbondenheid. Onbewust zijn het tekens van je hoop dat liefde duren zal.

 Paasgeloof bemoedigt ons vast te houden aan dit vertrouwen. Jezus leeft. Hij leeft niet lichamelijk zoals wij leven. Hij leeft, getransformeerd in de liefde die mensen elkaar toedragen. In de zorg waarmee we elkaar omgeven. In de troost waarmee we elkaar nabij zijn. In het protest tegen onrecht, veraf en dichtbij. Het is een rode draad in de geschiedenis. De dood is niet overwonnen. Maar er is leven, voorbij de dood. Er is een verder. Er is de beweging die Jezus’ leven verder vertelt. Dat is niet het verhaal van een triomferende kerk. Wél van de onverwoestbare Jezusgestalte. Hij zet onze geschiedenis steeds weer onder stroom, naar een wereld eindelijk menselijk. 

Lire la médiation du jour en français : Ailleurs, autrement 


Foto credit: Flickr/Pablo Fernández [CC]

Lotgenoten en tochtgenoten

Auteur: Ignace d'Hert
Datum: Zondag, 4 april
Citaat: Johannes 20, 1-9


Het is onmogelijk! Zo’n mens mag niet aan de vergetelheid worden prijs gegeven. Zijn volgelingen hebben hun twijfels gehad. Is de weg die Jezus is gegaan wel zo verstandig geweest ? Toen ze er getuige van waren hoe hij tot het einde toe volhardde moesten ze het toegeven. Jezus is zonder meer uniek. Een mens om niet te vergeten. Dit besef hadden ze niet van de ene dag op de andere. Er is tijd nodig geweest om de ontgoocheling te verwerken. De ontreddering. Maar het is gebeurd. Hun aanvankelijk schuchter gevoel is gegroeid tot stille zekerheid en ten slotte tot een diepe overtuiging. Hij is een man naar Gods hart geweest, ten voeten uit.

Toch laat het verhaal van de evangelist Johannes heel verschillende reacties zien. Maria Magdalena, Petrus en de door Jezus geliefde leerling. Ieder reageert op de hun eigen manier. Het zijn spiegels die ons worden voorgehouden. Er is angst, onbegrip en geloof. Angst die we vandaag op onze manier voelen in een cultuur die doordrongen is van eigenbelang. En onbegrip zoals duidelijk blijkt uit de totale vervreemding van de christelijke geloofstraditie. En gelukkig er is ook geloof. Hoe aarzelend of aangevochten ook, er is geloof  dat onze wereld ondanks alles nog toekomst heeft. Wij zijn bondgenoten van de verrezen Christus. Lotgenoten en tochtgenoten. Enkel de radicaal andere weg die door Jezus werd voorgeleefd kan er één zijn die een echt andere wereld laat oplichten. Een wereld die we met veel anderen hopen te delen.

Daar is geloof voor nodig. Geloof dat sterker is dan angst en onbegrip. Geloof dat gebouwd is op vertrouwen, dat we het tijdperk van de verrezen Christus zijn binnen getreden.

Lire la médiation du jour en français : En vie !


Foto credits: iStock/AlexBrylov

  • 1
  • 2

Meditaties in het Frans

  • En vie !

    Vous êtes ressuscités…Votre vie est cachée avec le Christ en Dieu Oui, le Christ est ressuscité, « réveillé » selon le verbe Read More
  • Ailleurs, autrement

    En Galilée, c'est là qu'ils me verront. Pour un peu, l'évangile de ce jour (Mt 28,8-15) finirait par donner le Read More
  • En quête

    Qui cherches-tu ? Cette question, que Jésus pose à Marie-Madeleine en pleurs, elle est proprement vertigineuse. C'est la seule, au fond,
  • Le regard de Pierre

    … et il marchait. Une fois encore, la Parole du jour ressemble à une invitation à l'exercice physique ! Bien utile, au
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13